ყეყეჩ ღრუბელთა
განლაგება
არის საავდრო,
გატრუნულ ზეცას
უთამაშებს
მაცდურად ჩარბი,
ქარის ხმაზე ხე ფორიაქობს _
ფოთლის საბადო,
შუბლმაღალ კლდეზე,
თავაწყვეტით,
ჩანჩქერი ჩარბის.

არეულია ერთმანეთში
ფერებ-ფერებით
ყველაფერი, და
ფერიფური
ეცვლებათ ჩიტებს,
გულწვრილ ბილიკებს
სტრიქონებით
ვერ ვეშველები...
წუხანდელ წვიმის
ნაგუბარი
ზღვა ფიქრებს იტევს.

ბალბის ტოტებს
კვლავ
ნეშომპალის
ასდით სურნელი,
დგას საწნახელი,
დაწურული
მტევნების ლეშით,
რითმები თითებს
ეხლებიან
მძაფრი სურვილით,
და შემოდგომის
შუაგული
ფეხს იდგამს ლექსში.