რა მალე გადის წლები,
ნეკნნი ტკივილებს ღლიან.
ჩემი მეუღლე გვერდით,
შენი მეუღლის ტყვია.

რა მალე გადის წლები,
სიკვდილ-სიცოცხლის დავა
სიხარულს ტანჯვა ერთვის,
ტკივილიც ისე წავა,

რომ არ დატოვებს არცერთ,
არც ნაიარევს გულის.
სადღაც, დუმბაძის გამზირს
ისე ხმაურით გვიან,

რომ დამაბრმაოს ლამის
ამის ფნჯრიდან ხედვამ,
ღამის პროსპეკტი, ღამის,
წყვილი ერთმანეთს ხვდება,

ხის ძირში, სადაც თოვლი
ვერ გაუყინავთ ხელებს,
კაკლის ჩარჩოში ომი,
ანუ ნახატი, პეპლის

ფრთებივით შეზრდილ
საგაზაფხულო კაბას,
ვიცი ალღო გაქვს დედის,
თან, ასე ურჩს და კაპასს

როცა, თრობისგან გონი
არეული მაქვს სრულად,
მთელი სიცოცხლე კონი,
არ მიღირს არცერთ ფულად,

რადგან, ვიცი რომ ბოლოს,
მაინც გავიხდი ქლამანდს
და ისე ქრისტეს როგორც,
მეც ჩემი ჯვარი დამაქვს.

და თუ თრობისგან გონი
გადამეფერა მართლა,
შენგან ყველაფერს ველი
ხელის გაშვების გარდა.

13/03/2012.წ გ.ფრესკაული