მინდა, სხვებისდა დარად
მეც გემსახურო, ვინძლო.
ეჭვიანობით გამშრალ
ბაგით ბუტბუტი ვიწყო.
ვერ დაარწყულებს დამსკდარ
ტუჩებს ვერცერთი სიტყვა,
ამ შემდოვრებულ ჰაერს
უშენოდ ვეღარ ვიტან.

არ ვეჭვიანობ მეტად,
მაგრამ მინდიხარ, ისე
დავდივარ, თითქოს მალე
ჯალათს შევუშვერ კისერს.
აღარ გიწოდებ სატრფოს,
აღარც სიხარულს. ჩემი
შემიცვალეს და უცხო
სისხლის ამარა ვრჩები.

აი, სულ ერთი წამიც,
და გეტყვი, ვიდრე შემშლი, 
განა სიხარულს, ახლა
წამებას ვპოვებ შენში.
დანაშაულის მსგავსად
შენსკენ მიზიდავს აგერ,
მთლად დაკვნეტილი ღელვით
ალუბლის ნაზი ბაგე.

ჩემთან დაბრუნდი მალე,
უშენოდ შიში მზაფრავს,
არ შემიგრძნიხარ სხვა დროს
ასე ძლიერად, მძაფრად.
ყოველი, რაც მე მინდა
ახლა ცხადია ისე.
არ ვეჭვიანობ მეტად,
მაგრამ გეძახი ისევ.