ოციოდე წლის თუ იქნება.
და მაინც, თითქმის დარწმუნებული ვარ,
რომ ზუსტად ამდენი წლის წინ დავტკბი ამ ტანით.

სულაც არაა ეს ეროსის წამოხურება.
როგორც შევედი პლასტელინის კაფეში:
დროც არ მქონდა ბევრი დალევის,
ამიტომ,
მხოლოდ იმავე ტანით დავტკბი ვფიქრობ მერამდენედ.

თუმცა არ მახსოვს ”სად” - ეს დავიწყება არაფერს ნიშნავს.

და აი,ახლა, როცა მიუჯდა გვერდით მაგიდას,
ვცნობ მის ყველა კრთომას - და ტანსაცმლის ქვეშ,
საყვარელ შიშველ ნაკვთებს ვუმზერ ახლიდან.