ჰო...ასე მშვიდად,
ვხვდებით ერთმანეთს..
მაგრამ რა ხდება სულში, გულში,
თვალების მიღმა?
ჩვენ ეს არ ვიცით არც ვკითხულობთ,
რადგან გვგონია (და ასეც არის) 
რომ გამუდმებით ვტკეპნით და ვსუნთქავთ
იგივე მიწას, იგივე ჰაერს
და უკვე ვიცით...

ჩვენ ორნი, სამნი,
ოთხნი და უსასრულოდ
ვცხოვრობთ ერთი ცის ქვეშ,
ერთი გვაქვს მზე, ერთი
სიჩქარით ვურტყავთ ტერფებს
კუზიან დედამიწას,ოდნავ მოხრილნი..
ვსვამთ კითხვას: როგორ ხარ?
და ვაგრძელებთ გზას
ისე რომ პასუხსაც არ ველოდებით...

ამის შემდეგ ჩვენ ვცხოვრობთ
სახლში და მთელი გულით
ვიდღლიზავთ სახიდან
დაგროვილ ნიღბებს,
ვრჩებით ცარიელი სევდა და ფიქრი...
და ამის შემდეგ ჩვენ ისევ ,,ვცხოვრობთ”...

ჰო...აფსურდია წუთისოფელი...