***
სასაცილო ვარ,
ქარი მითვლის
უკვე ნაოჭებს,
და შემოდგომა
ყვითელ ნაცარს
მაყრის მუჭებით,
ქუჩა ხე არის
მე ფოთოლი
და რომ არ მოვწყდე,
მტვრიან ქვაფენილს
მთელი ძალით
ვებღაუჭები...

***

ერთმანეთს თითქოს ხელში ვეცლებით,
მაგრამ არ გეტყვი კარგო - დროებით,
არ გაგწირავენ ჩემი ლექსები,
არც არასოდეს მიგატოვებენ..

მერე რა, თუკი დამიძახებენ,
გამოვეწყობი მაინც საშენოდ,
მერე ლექსებში გადავსახლდები,
რომ წიგნებიდან არ მოგასვენო.

დავრჩებით მაინც ბედის ურჩები,
გინდა ჩამთავრდეს ჩვენი იწილო,
მე არასოდეს მოვიღუშები,
შენც ეგ ღიმილი არ მოიცილო...

ერთმანეთს თითქოს ხელში ვეცლებით,
მაგრამ არ გეტყვი კარგო - დროებით,
არ გაგწირავენ ჩემი ლექსები,
არც არასოდეს მიგატოვებენ..



ამოუხსნელი მეტაფორები

მატარებელი მისდევს ლიანდაგს.
ორთქლმავალს კვალი რჩება ზოლების,
და ერთმანეთზე ვზრუნავთ ნიადაგ
ამოუხსნელი მეტაფორები...

ერთმანეთს ვეძებთ გზებით ირიბით,
და სანამ ზეცას დავიზეპირებთ,
ერთმანეტისკენ სავალ ბილიკებს
ვაწყობთ და ვკეცავთ რებუსებივით....

ჩვენ ვერ ვივიწყებთ ერთურთს ღმერთმანი,
ლაბირინთია მარტო ვნებები
და ჩვენს ქუჩაზე კვეთენ ერთმანეთს
წილადები და განტოლებები...

მატარებელი მისდევს ლიანდაგს.
ორთქლმავალს კვალი რჩება ზოლების,
და ერთმანეთზე ვზრუნავთ ნიადაგ
ამოუხსნელი მეტაფორები...