ისე მომწყურდი...
ისე მომწყურდი,
ვით უდაბნოში
დაკარგულ კაცსა
წყალი მოსწყურდა,
ისე მიჰყვება
წამები წუთებს,
როგორც ცხვრის ფარას
მწყემსი თოლია.
ისე გაფრინდა
მშვიდი მერცხალი
ზედმეტი სიტყვა
არც დაცდენია,
ისე გავიდა
ეს გაზაფხული,
გრძნობის ნაფოტიც
არ დარჩენია.…
ისე ავმღერდი
ჩემს მეგობრებში,
თვალთაგან ცრემლი გადმომდენია,
ისე დავღლილვარ –
მთვარე ჩანს ცაზე,
მე, კი,
შუადღის სამი მგონია.
ისე მომწყურდა
ტკბილი გალობა,
როგორც ტყის ფრინველს
ჩიტის ჭიკჭიკი,
ისე ვიცხოვრე
თამამად ვამბობ:
არც ერთი წამი
არ მინანია!