ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

ქალნატონი ხშირად მწრუპავს ბოთლიდან
და ყლეც უკეთესად მიდგება.
თუმცა ერთ ღამეში იცვლება ყველაფერი -
იმის მაგივრად რომ შოსტაკოვიჩს და მოცარტს ვუსმინო,
დაბიდნულ კვამლში გახვეულმა,
ეს ღამე ყველაფერს ცვლის,
თავისი ახალი სირთულეებით.
ჩვენ, 31 გემოვან ბასკინ-რობინსს
მივადექით:
ქვიან გზას, საღეჭ რეზინს, ყინულის აპრიკოსს,
ჟოლოს ყველ-ტორტს და მენთოლიან შოკოლადს...

ჩვენ გარეთ გავაჩერეთ მანქანა და ნაყინის ხალხს შევხედეთ -
ძალიან ჯანმრთელ და კმაყოფილ ხალხს,
რომელთაგან არცერთი არაა პოტენციური თვითმკვლელი
(ალბათ არჩევნებშიც აქტიურად მონაწილეობენ)
და ვუთხარი მას
”რას იტყვიან ბიჭები, აქ რომ დამინახონ, თუ როგორ შევდივარ შიგნით,
თხილიანი ატმის ნაყინის საჭმელად?”
”წამოდი შე კურდღელო,” იცინის, შიგნით შევდივართ
და ნაყინის ხალხთან ერთად ვდგებით.
არცერთი მათგანი არ წყევლის და არც ლანძღავს კლერკს.
არც ნაბახუსევი ეტყობა ვინმეს, არც წუხილი.
დავგანგაშდი ამ სიმშვიდის წყნარი ტალღებით,
რომლებიც, როგორც ნაპირს, ისე მევლებოდა.
ჩემს თავს კეთროვნად აღვიქვამდი, რომელიც სილამაზის კონკურსზე მოხვდა.
როგორც იქნა მოგვართვეს ჩვენი ნაყინი და მანქანაში ჩავსხედით  საჭმელად.

უნდა აღვნიშნო, რომ ისინი საკმაოდ კარგნი არიან.
სახალისო, ახალი სამყარო.
(ჩემი მეგობრები მეუბნებიან, რომ უკეთ გამოვიყურები.
”რა კარგად გამოიყურები ძმაკაც, ჩვენ კიდე კაი ხნის მკვდარი გვგონიხარ...”)
- ეს 4.500 ბნელი ღამე, საკნებში და ჰოსპიტალებში...

გვიან ღამით კი ყლესაც დააწვა ღამის სიმძიმე
და სიყვარულით დაკავდა, დიდებულად, ხანგრძლივად
და გაუმტყუნებლად.
შემდეგ ჩვენ ვისაუბრეთ მსუბუქ თემებზე;
ფანჯარაში გადაყუდებულებს გვეძინა ერთმანეთის მკლავებზე.

ნაყინის ხალხმა უკეთ გამხადა, შინაგანადაც და გარეგნულადაც.





The Icecream People
by Charles Bukowski
the lady has me temporarily off the bottle
and now the pecker stands up
better.
however, things change overnight--
instead of listening to Shostakovich and
Mozart through a smeared haze of smoke
the nights change, new
complexities:
we drive to Baskin-Robbins,
31 flavors:
Rocky Road, Bubble Gum, Apricot Ice, Strawberry
Cheesecake, Chocolate Mint...

we park outside and look at icecream
people
a very healthy and satisfied people,
nary a potential suicide in sight
(they probably even vote)
and I tell her
"what if the boys saw me go in there? suppose they
find out I'm going in for a walnut peach sundae?"
"come on, chicken," she laughs and we go in
and stand with the icecream people.
none of them are cursing or threatening
the clerks.
there seem to be no hangovers or
grievances.
I am alarmed at the placid and calm wave
that flows about. I feel like a leper in a
beauty contest. we finally get our sundaes and
sit in the car and eat them.

I must admit they are quite good. a curious new
world. (all my friends tell me I am looking
better. "you're looking good, man, we thought you
were going to die there for a while...")
--those 4,500 dark nights, the jails, the
hospitals...

and later that night
there is use for the pecker, use for
love, and it is glorious,
long and true,
and afterwards we speak of easy things;
our heads by the open window with the moonlight
looking through, we sleep in each other's
arms.

the icecream people make me feel good,
inside and out.