სამუშაოდან გვიან ვბრუნდებოდი,სიცივისა და დაღლილობის გამო,გადავწყვიტე გზა მომეჭრა და,პარკით წავსულიყავი.მართალია ვიცოდი ამ რაიონში მანიაკი “ნადირობდა„ და ხალხიც გვერდს უვლიდა პარკს,როგორც სხვა ბნელ და მიფარებულ ადგილს,მაგრამ... .ჩქარა მივაბიჯებდი და თავს იმით ვიმშვიდებდი,რომ 20-ზე მეტი მკვლელობიდან ქალი არც ერთი არ ყოფილა.რა სასაცილოა, მაგრამ ეს მართლაც მამშვიდებდა.
  სახლამდე სულ რაღაც ხუთ წუთის გზაღა მქონდა დარჩენილი,რომ სკამზე მჯდომი შევნიშნე, ჩემდაუნებურად გავჩერდი და მივაშტერდი,შიშისაგან რამოდენიმე წამს ასე ვიდექი,საკუთარი გულის ცემა მესმოდა მგონი გულს ასე არასოდეს უძგერია,მეორე წამს კი დავწყნარდი სიბნელეში გოგოს ქერა თმები და ტანი ძლივს გავარჩიე,მაგრამ აშკარად გოგო იყო.მუვუახლოვდი, და მაშინღა შევამჩნიე ,რომ ის ტიროდა,გვერძე ჩამოვჯექი გოგონას აქამდე ვერ შევემჩნიე, თავი სწრაფად აწია და შიშით შემომხედა.
-დაწყნარდი არაფერს დაგიშავებ,აქ რატომ ზიხარ არ იცი, რომ საშიშია აქ ყოფნა?გოგონამ გაკვირვებით შემხედა და თავი ოდნამ გააქნია.
  _წასასვლელი არასადამაქვს,-“ ნაზი ცქრიალა ხმით მიპასუხა მან“,-სახლიდან გამოვიქეცი.
ფსიქოლოგად მუშაობის ოთხმა წელმა თავისი ქნა,მოზარდის სახლიდან გაქცევის მიზეზი მხოლოდ ერთია ცემა.თავში ათასი აზრი მიტრიალებდა:თუ გოგონამ ბნელ პარკში გადაწყვიტა მოსვლა ესეიგი წასასვლელი სხვაგან არსად აქვს.თუ ეს ასეა გამოდის რომ ღამე აქ უნდა გაათიოს, და შესაბამისად მანიაკის მორიგი მსხვერპლი გახდეს,არა ამას ვერ დავუშვებ ჩემს თავს ვერ ვაპატიებ ამას.
  -წამოდი, ზედმეტი ფიქრის გარეშე ვუთხარი მას,გოგონამ რამოდენიმე წამს იყოყმანა შემდეგ კი თავი სუსტად დამიქნია და წამოდგა.ვიცოდი,რომ ამ მდგომარეობაში ბავშვის დაკითხვა სისულელე და ნოლის ტოლფასი იქნებოდა,ამიტომ გადავწყვიტე ყველაფერი მეორე დღეს გამომეკითხა.
  სახლში შესვლის შემდეგ გოგონა დავათვალიერე:საკმაოდ ლამაზი, მაღალი, სადღაც 17-18 წლის.სადილის სშემდეგ გვერდზე ოთახში დავაწვინე და მეც ცოტახანში დავწექი.
 
                                                    * * *
ღამის სამი საათი იქნებოდა,ლოგინიდან რომ ავდექი და ფეხაკრეფით ქამარმომარჯვებული გამოვედი ოთახიდან,და ჩემი  “მფარველის“ ოთახში შევედი.მაინც რა მეამიტია ეს ხალხი,თეთრ შავისაგან ვერარჩევენ,კეთილს ბოროტისგან.“მფარველს“ მშვიდად ეძინა, რათქმაუნდა ვინ იფიქრებს რომ ის გავნებს ვისაც დახმარების ხელი გაუწიე.(ოჰ ეს ადამიანის ნაკლი-“ნდობა“,თუმცა ჩემთვის სასარგებლოც კია) .ქამარი ყელზე შემოვუჭირე და გავაღვიძე, თავიდან ვერაფერს მიხვდა,შემდეგ კი შიშისაგან გაფითრდა ხმა ვერ ამოიღო,(როგორც ყოველთვის)ქამარი მოვუჭირე,მსხვერპლი  უხმო კონვულსიებში ამოძრავდა, მეკი ვუყურებდი მის შიშით გაფართოვებულ თვალებში,აი რა მიყვარს ყველაზე მეტად ადამიანის შიში, რომელიც ხვდება რომ განწირულია და დახმარებას ვერავისგან რომ ვერ ელის.დიდხანს ვუცქერდი თვალებში,რომლებიც ვეღარაფერს ვეღარ ხედავდა და მათში დარჩენილ არადამიანურ შიშს.
  ტანზე ჩავიცვი, თმები დავივარცხნე და მშვიდად გავედი გარეთ,ახალი მსხვერპლის მოსაძებნად.

“მხოლო ის ადამიანი არ ელის ადამიანისგან ზურგში დანის ჩაცემას,რომელიც თვითონ არ იზამს ამას სამწუხაროთ ყველა როდია ასეთი“