ტაქსის მძღოლის ბანალური ამბავი, თუ როგორ დაამთავრა ორი უმაღლესი, გულისამრევი მელოდია რადიოში და შვილების გაუთავებელი ბუზღუნი იმაზე, რომ ჯობდა ზღვაზე წავსულიყავით, ვიდრე სოფელში, მაგრამ არაფერი არ მაღელვებდა იმის გარდა, რომ სულ რაღაც ათ წუთში ისევ დავბრუნდებოდი ჩემს ძველ, საყვარელ სახლში,რომელშიც წლების განმავლობაში არ ვყოფილვარ.თვალწინ დამიდგა მთელი ბავშვობა,მამაჩემის ხუმრობები, დედაჩემის დარიგებანი, ჩემი ძმის ოინები, მხიარული მეგობრები. ბევრი ცუდიც გამახსენდა, მაგრამ უმალვე ამოვიგდე გონებიდან. სევდანარევი ღიმილით შევსცქეროდი ნაცნობ გზას, ნაცნობების მიტოვებულ სახლებს და ერთ მოგონებას მეორე ანაცვლებდა. აი, ჩემი სახლიც გამოჩნდა,და თვალებზე ცრემლი მომადგა. ხელისკანკალით გავაღე მანქანის კარი და გადმოვედი.ბავშვები მდინარისაკენ გაიქცნენ,მეკი ვიდექი ჭიშკართან და შესვლას ვერ ვბედავდი. ბოლოს მაინც გადავლახე ყველაფერი და შევედი.ჩემთვის აქ  ვყელაფერი ნაცნობია: ყოველი ხე, ყოველი მიწის გოჯი, ყველაფერი მიყვარს და მენატრება: ეს ბლის ხე, რომელზეც ასე მიყვარდა აძრომა და მისი ტკბილი  ნაყოფის ჭამა, ნოგოზი, სადაც მამაჩემი ზაფხულის მწველ მზეს აფარებდა თავს,ახლა მეხისგან შუაზე გაპობილი დგას. სახლში შევედი და თვალი მოვავლე ცარიელ ოთახს,მეტი ვეღარ შევძელი, ერთადერთ მორყეულ სკამზე ჩამოვჯექი და ავტირდი,როგორც ბავშვი,რომელსაც ყველაზე საყვარელი სათამაშო გაუტეხეს.და მომესმა წყნარი, თითქმის აღუქმელი ხმა,როგორც ფოთლის შრიალი, სიტყვა-“დაბრუნდი“.