ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

სულ პატარა ვიყავი როცა შენ მე გამიტაცე,
შენ კი მე მომიტაცე,
გამომამწყვიდე ბნელ ოთახში,
ყოველ დილას მოგქონდა ჩემთვის საუზმე,
და მაუპატიურებდი..
ჭამამდე და ჭამის შემდეგ,
მერე პირში მტენიდი ლურჯ ანტი-დეპრესანტებს,
რომ არ შემეწყვიტა სუნთქვა.
მე დავბერდი,
ჩემმა თვალებმა გაიარეს ევოლუციის მთელი რიგი კომპლექსური საფეხურები,
ახლა უკვე მე ვხედავ სიბნელეში,
საშვილოსნოს ყელი ამევსო ბასრი კბილებით.
შენ ვეღარასდროს გამაუპატიურებ,
რადგან მონსტრად მაქციე,
აღარ მეცმევა გაზაფხულივით მსუბუქი კაბა,
ვერც სქელ სისხლს ვნახავ ჩემს ფეხებს შორის,
მე მოგკლავ შენ და ყველას ვინც ოდნავ მაინც გგავს,
მოგკლავ ისე რომ შეგაყვარო სიკვდილი,
ნელ-ნელა, აუჩქარებლად, წამებით,
ისე რომ წამები მოგეჩვენოს საუკუნეებად,
დაგასაჭურისებ და შემდეგ სწორ ნაწლავში შემოგიცურებ შენსავე პენისს.
ახლა შენ ყველაფერი იცი,
მე რომ არა შენ თვითონაც მოიკლავდი თავს,
მე უბრალოდ გეხმარები გათავისუფლებაში,
ვიცი გულის სიღრმეში ეს მოგწონს,
უფრო მეტი ადრენალინია ვიდრე ნებისმიერ ექსტრემალურ სპორტში,
ისიამოვნე, ისიამოვნე, -
გიმეორებ ლოცვასავით მონოტონურად.
ჩაგირთავ შოპენს და დაიწყებ ვნებიან კვნესას,
ეს ის არის, რაც შენ ასე დიდხანს გინდოდა,
მიიღე, მაგრამ კვდები.
სისხლი უსასრულოდ გდის ჭრილობიდან,
შენ უსქესო ხარ, მაგრამ უფრო მეტად ქალი,
უმწეოდ იჭერ ხელს იქ სადაც ადრე პენისი გქონდა,
ვერაფერი შეაჩერებს სისხლს,
შენ განწირული ხარ,
ძალა გეცლება,
გიდუნდება ყველა კუნთი,
აღარ გცივა,
თვალები დაგეხუჭა,
შორეული რადიო-სიხშირესავით ჩაგესმის უკანასკნელი სიტყვები:
- ისიამოვნე, ისიამოვნე..