უცნაურობით გავერიე სიკვდილსა მტანჯველს,
და ვერ აღვიქვი,თუ სრულდებოდა ჩემი ცხოვრება,
მე მეშინოდა რომ, ვიქნებოდი მორიგი ყოველ,
რომ ვეღარასდროს დავინახავ მას, როგორ მშორდება,
მე ვერ გავიგე, რისთვის მოვედი დედამიწაზე,
ან თუნდაც რატომ, ვემშვიდობები ამ წუთისოფელს,
ან და საერთოდ, რას მოვდიოდი ამ ქვეყანაზე,
ან თქვენ მკითხველო:თუ გაიგეთ რატომ ხართ აქ დღეს?
ეს ემოციურ ფარგლებში ჩასმულ ჩარჩოს გავს,
ადრე თუ გვიან სიკვდილი ხომ მეც გამიტაცებს,
სწორედ ამიტომ, ვერ ვეგუები რეალურს ჩემს თავს,
რადგანაც, შიში მეუფლება რომ გამიელვებს.
იმედი მიწურულს კვდება რადგან
მგონია სხვა რამეს ვუყურებ მე, როგორც ელამს,
ჩუმი შფოთვა ხომ არაფერს მაძლევს, მღელვარე თვალთაგან
და ვხვდები რომ ბოლოს და ბოლოს სიკვდილი შემჭამს.!