სიკვდილი იყო მოპირდაპირე სახლში,
როგორც ბოლო დროს და როგორც ამ დღეს.
ვცნობ მას იერით: გათოშილს, წაშლილს,
როგორიც ააქვთ, მუდამ  ამდაგვარ სახლებს.

და მეზობლების შფოთი, შიგნით თუ გარეთ
მიმოსვლა. ექიმი - კარი რომ მიხურა -
ნაყოფის მსგავსად ხლიჩავენ ფანჯრებს -
მყისიერად და მექანიკურად

და ქვეშაგებებს ვიღაც გარეთ ყრის -
მიიჩქარიან ბავშვები სადღაც -
ფიქრი აქვთ, - მათზე სიკვდილთან შერწყმის,
ასე ვფიქრობდი,ბავშვი მეც ალბათ...

როგორც მინისტრი, სახლში აბიჯებს მჭიდროდ,
თითქოს და სახლი მას ეკუთვნოდეს
და ხელთ უპყრია მგლოვიარენი - ამ დროს -
როგორც ბავშვები უჭირავთ მშობლებს

და მეკუბოვე, და თერძიც მასთან, -
შემზარავია მათი ნავაჭრი -
მოდიან, სახლი გაზომონ რადგან,
ბნელ აღლუმივით ვიდრე გადაჭრის

ფუნჯივით ტილოს - ეს პროცესია -
მისი ხელწერა - ასე იოლი -
უმართლებს ამბის ინტუიციას -
მცირე დაბაში ცის დაფიონი.




There's been a death in the opposite house
As lately as today.
I know it by the numb look
Such houses have alway.

The neighbours rustle in and out,
The doctor drives away.
A window opens like a pod,
Abrupt, mechanically;

Somebody flings a mattress out, -
The children hurry by;
They wonder if It died on that, -
I used to when a boy.

The minister goes stiffly in
As if the house were his,
And he owned all the mourners now,
And little boys besides;

And then the milliner, and the man
Of the appalling trade,
To take the measure of the house.
There'll be that dark parade

Of tassels and of coaches soon;
It's easy as a sign, -
The intuition of the news
In just a country town.