მადლობელი ვარ!:)

უხ 31-ეს რო არ ვუპასუხო არ შემიძლია: შენ ჭეშმარიტი და ეს ნორმალური? :D


თე :-*

10!!!!!!!!!!!!!!!

ეს ნორმალური პოეტია მგონი

დღეს სულ სხვანაირად წავიკითხე იყოს "საიტებს"!.... ბოლომდე ვერ გავერკვიე მარა...;;)

ოოო, მოლაღურების ჩახოხბილი მაგარია...:D ხოლო მელაღურებს არც ვესვრი ხოლმე...:D

კარგი ხარ თეა !

:) 5

ღრუბლის ჩერო.. :)

10

მაგარია 5

:)

რითმებს ვუმარცვლავდი
ჩიტებს _ მოლაღურებს,
ღრუბლის ჩეროებში
ვიდექი დარაჯად,
ვიდრე მონატრება
ზურგზე მოგახურე,
როგორც შემოდგომის
ყვითელი ფარაჯა.

ეს ყველზე მეტად. :)

ნინია, მაგაზე ვიჩხუბებთ ჩვენ:)
ანე, შენ როგორ მითბობ სულს, იცი?!:-*
ბაკურ, ზოგჯერ თქმა რომ სჯობს, და ზოგჯერ თქმითაც დაშავდების, იცი შენ. რას მაფრთხილებ, თქვი რაღა:))

მადლობა ყველას!

დარდის პერიოდებს,
შავ-თეთრ კადრებივით,
ვაწყობდი ფირზე და,
სიმუქე მტკიოდა,

რა კარგი ხარ იცი?:-*

როგორ ხდება თე იცი?
აი,შენთან ყოველთვის არის ის რაც მე დამაპურებს სიმშვიდით
ან დამამზიანებს  სევდიანად

ჩემს განწყობასთან ერთად მოდიხარ და მაშინ ვწერ კომენტარს ზუსტად, როცა ის განწყობა ჩემშია:)

მიყვარხარ

აუ თეე, აღარ ვიცი ხოლმე რაღა დავწერო თე..
მე უფრო :):)

:) :) :) :)

ვაი!  ოხ ეს გულის ფორიაქი რა! :D

ვიდრე მონატრება
ზურგზე მოგახურე,
როგორც შემოდგომის
ყვითელი ფარაჯა.

ასევე :)

მოლაღურებმა სხვა ყველაფერი დაფარა. :) მაქსიმუმი

მართლა საინტერესოა :) პირველი ნაწილი ძალიან მომეწონა და ბოლომ დამაინტერესა :)

რითმებს ვუმარცვლავდი
ჩიტებს _ მოლაღურებს,
ღრუბლის ჩეროებში
ვიდექი დარაჯად,
ვიდრე მონატრება
ზურგზე მოგახურე,
როგორც შემოდგომის
ყვითელი ფარაჯა.


მეც მიყვარს თეააა :)

კარგი ხარ ძალიან :)

5

კარგი ხარ, თეა!  ძალიან კარგი!

"მზერით ვმკითხაობდი
გზებზე შენს შესახებ...
როდის დაგივიწყებ,
საინტერესოა!"

საშინლად ძნელია ეს დავიწყება!
10

მე მიყვარს გულახდილობა, ნინ... და არა მხოლოდ შენი. პირფერობას ვერ ვიტან!

და, საერთოდაც, მიყვარხართ ყველა! მართლა ძალიან!:)

Sagrada Familia (ბარსელონა)

მე წავალ გაუდის ნახატი ქუჩებით,
შენობებს შვენიან ნატიფი ნაკვთები,
ვიგრძნობ, რომ შეგრძნებებს ვეღარ ვეურჩები
და აქაც ძალიან მცირე ხნით დავრჩები.

რომ ისევ გაქცევით ვუწამლო სიგიჟეს,
ნატვრებს მონატრებით პირთამდე აღსავსეს...
ოცნების მწვერვალთან ხოხვით რომ მივიდე,
წყურვილით აზრდამშრალს ხმასაც კი არ გაგცემ.

ჩავუვლი გაუდის ტალღოვან აივნებს,
იქ, სადღაც, ჯერ კიდევ პირველმა ტრამვაიმ
ფეხქვეშ მოიყოლა მხატვარი და იმ დღეს
მის სულში ჩაშენდა ქალაქი-ზღაპარი.

მეც წავალ, არ ვიცი საით ან როდემდე,
თუკი ''ოჯახური სიწმინდის ტაძარიც''
ვერ შემაძლებინებს უჩინრად მოგდევდე
ჩემსავით ამაყს და ნისლმძიმეს მთასავით.

დავკოცნი ყველა ფერს, ზურმუხტებს, ნარინჯებს,
ქვადქცეულ სახეებს გავათბობ მზერებით,
ზურგსუკან დავტოვებ ნატყვიარ ნაბიჯებს,
სულს, ვერც რომ ველევი და ვეღარც ვერევი.

და წავალ გაუდის ნახატი ქუჩებით,
რელსებზე მოხუცის ლანდს თუ შევეყარე,
ალბათ, მეც ტრამვაის ვერ გადავურჩები,
და იმ დღეს მიხვდები შენც... როგორ მიყვარდი.


ცოტაცა, ცოტაცა და:)

ვიდრე მონატრება
ზურგზე მოგახურე,
როგორც შემოდგომის
ყვითელი ფარაჯა.

დარდის პერიოდებს,
შავ-თეთრ კადრებივით,
ვაწყობდი ფირზე

თე აი ეს მომეწონა.
დანარჩენი არ :)
ჩემი ''გულახდილობა'' არ უყვართ აქ.
:)

ეხ თაბაგარო... კია სიმართლე მარა....

ბოლო სტროფს რაც შეეხება, სიმართლეა აქ. არ თქვათ ახლა, საიტზე შენი ლექსის მსგავსიც კი არაფერიაო:)) წიგნი რომ მექნება(თუ მექნება) მერე იქნებ შევცვალო კიდეც.
ეს ხუმრობით.
ისე კი, ცოტა ირონია სათაურშივეა.

გმადლობთ ყველას!

55555555555
მიყვარხარრრრრრრ

:)

ხო მეც ასე მგონია, როისავით:)5

აუ თეე, ეგ საიტებს შეცვალე და ლექსი მაგარია, აი საშინლად არ ვარგა საიტებს, საშინლაააააააააააააააააააააააააააად.

10

5 მრავალფეროვნებისთვის

:) შემოდგომის ყვითელი ფარაჯა...ზურგზე...