შენ იცი, ვერ უძლებს მოხუცი სიცხეს,
გვემტერება აგვისტო,
სიკვდილის ანგელოზების ლეგიონი მომაყენა ფანჯარასთან,
მე კი ისე ვესაუბრები მათ, თითქოს ქუჩის გარჩევაზე ვიყო,
ისინი მიხსნიან თუ რატომ უნდა მოვკვდე, მე კი ვუმტკიცებ, რომ ცდებიან,
,,სიკვდილის ანგელოზები არასდროს ცდებიან", - მპასუხობენ ისინი,
მე ვხარხარებ და ვცდილობ დრო მოვიგო,
მახსენდება ჩემი გადადგმული ნაბიჯები, მათი ნაკვალევი, მათი ექო მომავალში,
ახლა კი ვცდილობ კიდევ რამდენჯერმე ჩავისუნთქო ჰაერი,
რომელიც უკვე აღარ მეკუთვნის,
რადგან უკვე ჩამომწერეს როგორც მანქანა
და დამაგდეს ჯართის გადამამუშავებელ ქარხანასთან, რომელსაც სასაფლაო ქვია,
მიწა ვიყავი, მიწად ვიქცევი თურმე..
ხშირად ვეკითხებოდი ადამიანებს, რომელთაც სწამდათ,
-,,ღმერთს იუმორის გრძნობა აქვს? ღმერთი ხუმრობს ხოლმე? ღმერთი რა მუსიკას უსმენს?''
პასუხი ყოველთვის ერთი და ერთსიტყვიანი იყო:
-,,მკრეხელო"...
მე კი ვიცინი უაზროდ...
ეს ჯერ კიდევ არ არის უსამართლობა.