მყინვარზე მიხვალ, - კიდეს უტკეპნი,
თვალს არ აშორებ დასაძლევ მწვერვალს:
ჩაისუნთქავენ ძილში ღრუბლებით -
ამონასუნთქი, ზვავებით სწყდებათ.
მაგრამ არც მთების თვალებს აქვთ მოცლა,
თითქოს დაგიდეს მშვიდობის ზავი
და გიფარავენ, ყოველთვის როცა,
ქვისცვენას, ნაპრალს, მოყვება ზვავი.
მთებმა იციან - ძლევა ხარ მათი.
უღელტეხილებს კვამლში გიმალავს.
არ ანსხვავებდი ნაპრალებს (მაშინ)
მეწყერებისგან - შენს წინ მიმავალთ.
ვინმესთვის შველა თუ გითხოვია,
კლდენი ხმამაღალ ექოდ დრკებოდნენ
და მათ ექოს, ვით რადიოსიგნალს
უმალ მოჰფენდა ქარი ხეობებს.
უღელტეხილზე მართავდი ბრძოლებს, 
ვერ გეწეოდა თვალები მდევრის,
ქვებს შენი მკერდით ფარავდი ყოველს
შენ გაშველებდნენ მხრებს თავად კლდენიც.
ტყუილია, მთაში რომ არ წავა ბრძენი!
შენ კი წახვედი, არ გწამდა ამის -
აპობდი გრანიტს უფრო მსუბუქად,
მდნარი ყინულით ივსებდი სასმისს.
და თუ სასთუმლად ბამბის ნისლს იფენ,
თუ მარადიულ თოვლში ჩაწვები,
როგორც მწვერვალი - მწვერვალთა მეფე!
თავს დაგიხრიან ერთგული ძმები,
მოიდრიკავენ მთები მათ ქედებს
ვით უმყარესი ობელისკებით.








Ты идёшь по кромке ледника,
Взгляд не отрывая от вершины.
Горы спят, вдыхая облака,
Выдыхая снежные лавины.

Но они с тебя не сводят глаз,
Будто бы тебе покой обещан,
Предостерегая всякий раз
Камнепадом и оскалом трещин.

Горы знают — к ним пришла беда.
Дымом затянуло перевалы.
Ты не отличал ещё тогда
От разрывов горные обвалы.

Если ты о помощи просил,
Громким эхо отзывались скалы,
Ветер по ущельям разносил
Эхо гор, как радиосигналы.

И когда шёл бой за перевал,
Чтобы не был ты врагом замечен,
Каждый камень грудью прикрывал,
Скалы сами подставляли плечи.

Ложь, что умный в горы не пойдёт!
Ты пошёл, ты не поверил слухам —
И мягчал гранит, и таял лёд,
И туман у ног стелился пухом.

Если в вечный снег навеки ты
Ляжешь, — над тобою, как над близким,
Наклонятся горные хребты
Самым прочным в мире обелиском.