დღეს შემოდგომის პირველია,
პირველი ღამე
(პირველ თოვლივით სპეტაკია პირველი გრძნობა)
იცოცხლე ჩემში, სამუდამოდ... იცოცხლე, ამინ..
და (ჩემო) როცა დაგჭირდები მე შენთან მოვალ...

მოგიტან ფრთებს რომ ანგელოზებს შეეხო ხელით
შენ კი ტკივილებს გამინათებ და ვივლით ერთად...
გახსოვს, მე და შენ სულ პირველად როდესაც შევხვდით(?!..),
როგორ გვციოდა ყველა წამი და როგორ წვიმდა

მერე კი თითქოს დაიკარგნენ  წვიმები და შენ
იყავი, როგორც ჯოჯოხეთში იმედი ბოლო...
მე შენი სულის გაზაფხული მიყვარდა მაშინ...
მიყვარდა დიდი გულით სავსე პატარა გოგო.

ახლა კი ვდგევარ მიტოვებულ სადგურში, სადაც
წვიმებიც აღარ მოდიან და ვაკავებ სიკვდილს,
რომ იქნებ კიდევ გამოგადგე... შენ გესმის ალბათ
ყველა ის ცრემლი, რომელიც ჩვენს გულებში ისმის

მხოლოდ და მხოლოდ... ჩვენს გულებში იტირა ზეცამ
მე ვდგევარ ხიდზე და ხეებზე სულ ბოლო ფოთოლს
გამგვანებ, რადგან  მზის სხივები ჯერ კიდევ შეგრჩა
ხომ ხედავ, ახლა ჩემს ტილოზე სულ მალე მოთოვს...

ხომ გრძნობ როგორი სიცივეა ოთახშიც ახლა?!..
(როდემდე უნდა მიწილადოს ჰაერმა თავი?!)
მე მოვალ ჩუმად შენს (ეზოში,) პატარა სახლთან
მოვალ და ფრთხილად შენს ფანჯრებზე ბეღურებს ფანქრით

ფრთებს დავუხატავ რომ იცოცხლონ, იფრინონ...ცამდე
ვილოცებ შენთვის..  (ეს სუნთქვაც ხომ შენია მხოლოდ)
დღეს შემოდგომის პირველია,
პირველი ღამე
იცოცხლე ჩემში, სამუდამოდ... მე შენით ვცოცხლობ!..