გამარჯობა, მეგობარო კვაზი,
შეიძლება მოგერიოს ბრაზი
ანდა იქნებ, გაიხარო დიდად
მეც ვიფიქრებ, რომ მოწერა ღირდა..
ალბათ უკვე დაგავიწყდი კარგად,
აღაც გახსოვს შაირები ჩვენი,
იქნებ, გულზე შემოგაწვეს დარდად,
ესმერალდა მე ვიყავი შენი. :))))))

ცოცხი ტ....ი ნა(ც)ძირლებს!

საჭიროდ ვთვლი აქაც დავდო ეს კომენტარი:

საგასტროლოდ წასულები, დიდი ხნის ხეტიალის შემდეგ, უდაბნოს გავლით,  ბნელეთის სამეფოს მივადექით.  საოცარი იყო ის სამეფო, უფრო ჯადოსნური. 
სამეფოს, გარედან ისეთი  მკვეთრი და კაშკაშა  საბურველი ჰქონდა შემოხვეული, თვალს ჭრიდა ყველაფერს, თუმცა შიგნით ისე ბნელოდა, რომ  თვალთან თითის მიტანა გაგიჭირდებოდა კაცს.
ამიტომაც იმ ქვეყნის მაცხოვრებლები  თავის სამოსს არასოდეს  რეცხავდნენ. ასე ამბობდნენ:
-მაინც ვერავინ  ხედავს ჩვენს ჭუჭყს და რატომღა გავირეცხოთ, დრო რატომ დავკარგოთო?! - და დადიოდნენ  ლაფში ამოსვრილები.
ყოყმანი დავიწყეთ შევსულიყავით თუ არა სიბნელის სამეფოში. ბოლოს დიდი ბჭობის შემდგ მაინც შევედით.  მათი ჭუჭყისგან ისეთი  საძაგელი სუნი იდგა მთელ სამეფოში, რომ ფილტვები კინაღამ გაგვიჩერდა.
მივდიოდით და ვხედავდით მხოლოდ ლანდებს, რომლებიც, სიბნელეს მიჩვეულნი ინსტიქტურად მოძრაობდნენ  და  გადაადგილდებოდნენ.
სინათლეს მიჩვეულებს რა გაგვაძლებინებდა  მის გარეშე.  ჭაობის ჯადოსნური  მაშხალა ფისში ამოვავლეთ, კვეს-აბედით ცეცხლი მივუნთეთ და გზა ისე განვაგრძეთ.
უცხო სინათლემ გააოცა იქ მაცხოვრებლები და გარს შემოგვეხვივნენ.
ცეცხლის შუქზე კარგად გამოჩდა მათი გამურული სახეებიც და მათი ჭუჭყიანი სამოსიც. შედეგად ერთმანეთს დაცინვა დაუწყეს. მოეწონათ სინათლე.  ერთმანეთის დაცინვამ, ერთმანეთის წყენაც გამოიწვია და ატყდა მათ შორის გაწევ-გამოწევა.
უცებ ერთმა მათგანმა იყვირა:
-ხალხო, რა გვაჩხუბებს?  მოდით, ამ არეულობის შემომტანებს ეს ცეცხლი ჩავუქროთ და  ყველაფერი თავის კალაპოტში ჩადგებაო!
ასეც მოიქცნენ. წაგვესივნენ, ცეხლი წაგვართვეს და სულ ფეხებით თელეს.
დავრჩით კვლავ სიბნეეში, მაგრამ დახეთ სოცრებას: ცეცხლის სინათლეს მიჩვეული თვალი სიბნელეს ვეღარ გაუსწორეს და ხვეწნა დაგვიწყეს:
-იქნებ გვაპატიოთ და ისევ აანთოთ ეგ ცეცხლიო.
ისევ ამოვავლეთ ჯაოსნური მაშხალა ფისში და ისევ გავკარით კვეს-აბედს.
ისევ შეხედეს ერთმანეთის ჭუჭყს და ახლა შერცხვათ.
იკითხეს:
-ახლა რა ვქნათ? ამ ჭუჭყს რა მოვუხერხოთო?
-ჩამოიბანეთ! - ვუპასუხეთ ჩვენ.
-ამ წყვდიადში მდინარემდე მისასვლელ გზას რომ ვერ მივაგნებთ  სინათლეს მიჩვეულებიო?
-ნუ გეშინიათ, ყველამ თქვენი წილი სინათლე აიღეთ და გზა ისე გაიკვლიეთო, - ვუპასუხეთ იმედიანად.
-აქ რომ მხოლოდ ერთი სინათლეაო?
-ნუ გეშინიათ ყველას გვეყოფა!- ვუტხარით ისევ იმედით ანთებულებმა და ჯადოსნური ცეცხლის მაშხალა დავიქნიეთ.
თითო დაქნევაზე რატო ასი ანთებული მაშხალა არ ჩნდებოდა.. გაივსო ქალაქი სინათლთ, მდინარე კი ჭუჭყიანი ხალხით.  დაიბანეს, გასუფთავდნენ, მყრალი სუნი მოიშორეს და იცი რამაგარი სამეფო გამოჩნდა? ძალიან მაგარი და დღეს იმ სამეფოს სიბნელის სამეფოს ნაცვლად სინათლის სამეფო ჰქვია.

 

-
 

ეს დღეებია ნაწილობრივ თვალს ვადევნებ ამ ლიტერატურულ საიტს, წავიკითხე არაერთი კომენტარი და ყოვლად საშინელი ტექსტები, რასაც შეიძლება ზოგიერთი შემოქმედებათ თვლიდეს. გული მიკვდება ყოველივე ამის შემხედვარეს. ვინ ვის ლანძღავს პოლიტიკური მრწამსის გამო, ვინ მთავრობას უკანასკნელი სიტყვებით, ვინ სამშობლოს მიუტევებლად. უხამსობაში შეჯიბრება როდის ყოფილა კარგი საქმე?  ცხოვრებაში დამერწმუნეთ ბევრი მინახია, მაგრამ სულ 29 წლის ვარ, მე რა უნდა გასწავლოთ,ბევრი ჩემზე უფროსებიც ხართ. ხალხნო ერთი სათხოვარი მაქვს, როგორც ერთ რიგით მოქალაქეს  -  მოდით ერთმანეთს საქართველოს სიყვარულში, ჩვენი კურთხული სამშობლოს სიყვარულში შევეჯიბროთ, ამით უფრო ბევრს  გავუკეთებთ ჩენს ქვეყანას, ვიდრე ასეთი მიმართვებით და ყალბი ორატორობით. -ეს ჩემი სათხოვარია. ნურც ავტორიტეტ მწერლებს მოიყვანთ მაგალითებად, ნურც აკაკის, ნურც ბესიკს, ისინი დიდი ადამიანები იყვნენ, ბესიკი რამდენადაც ვიცი დღესაც ცოცხალია. - მათ რა უთქვიათ სამშობლოზე ეს არ ამართლებთ. საქართველო არის და იქნება, ხალხი ამაზე ლოცულობს, ჩვენი წინაპრები სამშობლოს ეწირებოდნენ. სჯობს ყველამ თავის  საქმე აკეთოს, ხაბაზმა აცხოს, მასწავლებელმა ასწავლოს, მწერალმა წეროს, პოლიტიკა პოლიტიკოსების საქმეა, ჩვენ 1 მივცემთ ხმას და ასე იქნება. გულწრფელად გეტყვით თუკი ვინმეს ჩემზე მეტად გიყვართ სამშობლო რაშიც ეჭვი არ მეპარება მე ამ  "პაექრობაში" თავს დამარცხებულად კი არა ბედნიერად ჩავთვლი. - ეს ჩემი თხოვნაა და აზრი, ყველანაირი ფარული მოტივების გარეშე. ვცეთ ერთმანეთს , სამშობლოს პატივი, მომხდარს თავისი სახელი დავარქვათ და ვიცხოვროთ სიყვარულით, მათ თუ ეშლებათ ჩვენ არ უნდა შეგვეშალოს ეს. თქვენი მონა მორჩილი სამშობლოს სიყვარულში. კახა.

ეჰ ჩემო კვაზი, მართალი ხარ და აჰა ესეც დავდოთ აქ და მერე ისეც დავდებ ნაწარმოებებში....




---------------------------------------------
მიშიკოს!!!

იყო არაბეთს როსტევან
საქართველოში მიხეილ
ვარდის მოსულხარ ტოტებით
ტრაკი ცოცხებით იხევა
პრეზიდენტი ხარ? შეგკითხეს,
შენ უპასუხე დიახო,
ტრაკში რომ ცოცხი შეგთხარეთ?
მაინც დიახ თქვი ხრიალით.
ჩემო მიშიკო აუდე
სანამ ფულებით ვერ ძღები
სჯობს რომ სახლის გზას გაუდგე
თორემ დაგვაწყდა ძარღვები
*ლეზე და ტრ*კში მოგხვდება
თუ კიდევ ბევრჯერ მიქარავ
დუბინკა გა*დონ მოცმული
მერე იკვნესე ქაქანით!!!

საქართველო იყო, არის და იქნება მანამ სანამ მასზე პოემა, ლექსი და სიმღერა დაიწერება, სანამ სინდისის პარაკლისზე მისვლის სურვილი ერთ კაცს მაინც ექნება. სანამ  ნამდვილი მამულიშვილები ეყოლება, კახა გრძელიშვილისნაირები  და, არა  ქიბორდზე მტირალი ვაჟკაცები.
ხომ იყავით ისეთი ბიჭების იმედად შეყუჟული სახლებში  2008 წლის აგვისტოში, სანამ სამაჩაბლოში კახა გრძელიშვილი იბრძოდა.  კარგად გაითვალისწინეთ რომ საქართველო თქვენს დაბადებამდეც იყო და თქვენი სიკვდილის მერეც იქნება.

ვინც თვლის რომ საქართველო არ არის და მორჩა,

დ ა ა ხ ვ ი ო ს    ს ა ქ ა რ თ ვ ე ლ ო დ ა ნ ! ! !

"საქართველო არ არის,
საქართველო იყო,
გაახილე თვალი,
გაიხედე, ბრიყვო!
საქართველო არ არის,
საქართველო იყო.

საქართველო არ არის,
საქართველო მორჩა,
დავიწყების გზაზე,
წასულიღა მოჩანს,
საქართველო არ არის,
საქართველო მორჩა..."

        ბესიკ ხარანაული

მე რაც ვიცი მოგახსენეთ,ახლა მშვიდობით და გავე-
ცალე ხალხო აქავრობას,დროებით და მოვალ ისევ,
ახლა მივალ რომ მოვკალით იმ სინდისის პარაკლისზე!

სიმართლეს წერს ეს კვაზი ვეთანხმები

ყველამ წაიკითხეთ აუცილებლად...........