რა იოლია ცის კიბეს აყვე,
როცა მცირეა ნების ფაქტორი,
როცა შიგნიდან რაღაცა გარყევს...
მარტო ხარ, თუმცა, ითქმის: "მარტონი".

როცა ვერაფრით, ვერაფერს არკვევ:
მიშტერებული ცას, - ირმის ნახტომს,
თითქოსდა ზეცაც აჯავრებს სარკეს
და ფიქრობ: ნუთუ შენ უმზერ მარტო...

რა იოლია იწამო ღმერთი
და ყველა ვნება მას დააბრალო,
რომ ის ეწამა ოდესღაც შენთვის
შენ კი გეთვლება ტანჯვა ამაოდ...

და თვალებიდან ნატეხებს ბოჭავ, -
თქმა სურთ რაღაცის, - მზერაში ატყობ,
თითქოს სარკიდან ვიღაცამ მოგჭრა...
ითქმის: "მარტონი", თუმცა ხარ მარტო.