თითქოს ისე არა თოვს რა სიცივეც დგას გარეთ,
არა! უფრო თბილად თოვს, თითქოს თოვდეს მანანა.
ასე ერთად, ფიფქებო, ღრუბლები სულ დაცალეთ,
დაცალეთ და დატოვეთ ზეცა, ღმერთის ამარა...

თითქოს სითბო ციური, თოვით ჩამოიტანეთ
და სითეთრეს – მხურვალეს, ღამის ყინვამ ვერ სძლია,
მოდის ზეცის ლაშქარი და ჩემს მახინჯ ტიტანებს,
სადღაც ქვეცნობიერში, ღვთის სინათლით ებრძვიან,

სადაც ბევრი მე სახლობს: სახედაუფარავი,
– სინათლემ და ამ სითბომ, ყველას, ერთად გამყარა;
თითქოს ჩემში მხოლოდ მე, მე ვარ, და სხვა – არავინ,
დავრჩი ასე ობლად და მხოლოდ ღმერთის ამარა.