...

არც ეს გული,
რატომღაც სიყვარულის სიმბოლო,
არც ეს სისხლი,
რომლითაც მახსოვხარ-
აღარაფერი დარჩება.
მხოლოდ ძვლები,
რომ ხვდებიან,-
ბოლოს ყველა მიდის.
და მარტოობას თითქოს წინასწარ გრძნობენ,
ზოგჯერ ტანში ისე მამტვრევენ.

...

რამდენი მკვდარი გროვდება დასამარხი.
არა და,  უყურებ - თვალებია:
შავი. ოდნავ მორუხო.ხავსისფერი...
ისეთი ფერებია,
თითქოს დამრეცილ ფერდობს შემოდგომა შემოეპარა.
იმდენი მკვდარი ფოთოლი გიყურებს მიწიდან,
იმდენი ნაცნობი თვალი გდია მიწაზე,
გეშინია,
ნაბიჯს თუ გადადგამ - ნაღმებივით გაგისკდებიან.
რამდენი დასამარხი გროვდება,
უნდა გადაითხარო მთელი გული, რომ ჩაიტიო.
არ ჯობია, სულაც, ცეცხლი მიუკიდო
და გამოტრიალდე?

...

რატომ ჰგონიათ, ოქროსი უნდა იყო,
თუ კი, როგორც თევზი მდინარიდან,
ისე ხტები საკუთარი გულიდან და
მზეს ირეკლავ თვალებში?

ვეღარაფერს ვხედავ,
ერთი სურვილიც არ ჩაიფიქრო.

...


ზოგჯერ ასეა,-
ამოწურავ, როგორც ჯვალოს მძიმე ნაჭერს,
წყალში რომ იყო ყინვისას ჩაგდებული.
იდაყვებამდე ყოფ ხელებს,
კანის გალურჯებამდე,
ძვლების შეჭმამდე
და სადღაც ფსკერზე,
ძლივს აგნებ საკუთარ თავს,
ებღაუჭები ათივე თითით.
ექაჩები ზემოთ შერჩენილი ძალ-ღონით
და ცდილობ ისე ამოწურო, ისე გადაახრჩო,
წვეთი სინანულიც აღარ შეგრჩეს.

...

არ მჭირდება შენი სიმართლე.
არც მისი...
არც მისი...
შენ შენი ყურები გაქვს,
მას მისი თვალები-
არ ვიცი რას ხედავთ,
ან რა გესმით.
აღარ მჭირდება თქვენი სიმართლე,
უკვე ჩემი საკუთარი მაქვს.

როცა ყური მის მკერდზე მიდევს,
გული მიწისქვეშა ტბასავით უფეთქავს
და ყველა სხვა ხმა მოგონილია.

...

რა მარტივია ზოგჯერ სიკვდილი-
არც რამე ფოტო,
სადაც ერთად მზის ჩასვლას უცქერთ.
არც შენახული წერილების ფერმკრთალი დასტა-
არანაირი სახსოვარი.
ყველაზე დიდი სიმშვიდეა,
როცა გული ცარიელია,
სულის ამოსვლა კი მჟავე ლიმონის გაწურვას მოჰგავს-
ბოლო წვეთზე შეგაჟრჟოლებს ციებასავით
და გადღაბნილი კედლების ფონზე
მზე სურათივით გაგახსენდება.

...