ოქროს თევზები გვყავდა ქვაბში, რომლებიც წრიულად ცურავდნენ,
ქვაბი მაგიდაზე იდო ფანჯარასთან ახლოს, რომელსაც სქელი ქეჩა
ფარავდა გაყინულ კადრად.
დედა, ყოველთვის მომღიმარი ჩვენდამი - ბედნიერების სურვილით სავსე, მეც მეუბნებოდა: ”ბედნიერი იყავი ჰენრი!”
და ის მართალი იყო, უმჯობესია იყო ბედნიერი როცა ეს ძალგიძს.
მაგრამ მამაჩემი აგრძელებდა ჩვენს ცემას, რამოდენიმეჯერ კვირაში:
ექვს ფუტიან კადრებად შფოთავდა რადგან თვითონაც ვერ გაეგო
თუ რა ძალა უტევდა მას შიგნიდან.

დედაჩემი - საწყალი თევზი,
ბედნიერების მსურველი, რომელიც ორჯერ ან სამჯერ იცემებოდა კვირაში, მე შთამაგონებდა ბედნიერებას: ”ჰენრი, გაიღიმე! რატომ არასდროს იღიმები?”

და მერე თავადვე მიღიმოდა, რათა ენახებინა ბედნიერი ღიმილი...
ყველაზე სევდიანი ღიმილი, რომელიც ოდესმე მინახავს.

ერთ დღესაც, ოქროს თევზები დაიხოცნენ - ხუთივე, ისინი ტივტივებდნენ წყლის ზედაპირზე ცალი მხრით და თვალღიად.
და როცა მამაჩემი დაბრუნდა სახლში, მან ისინი კატას დაუყარა,
იქვე, სამზარეულოს იატაკზე და ყველანი ვუყურებდით თუ როგორ
იღიმოდა
დედა.



a smile to remember

we had goldfish and they circled around and around
in the bowl on the table near the heavy drapes
covering the picture window and
my mother, always smiling, wanting us all
to be happy, told me, "be happy Henry!"
and she was right: it's better to be happy if you
can
but my father continued to beat her and me several times a week
    while
raging inside his 6-foot-two frame because he couldn't
understand what was attacking him from within.

my mother, poor fish,
wanting to be happy, beaten two or three times a
week, telling me to be happy: "Henry, smile!
why don't you ever smile?"

and then she would smile, to show me how, and it was the
saddest smile I ever saw

one day the goldfish died, all five of them,
they floated on the water, on their sides, their
eyes still open,
and when my father got home he threw them to the cat
there on the kitchen floor and we watched as my mother
smiled