შემრჩა მარტო შეცვლილი და გიჟური გარემო,
რითმებს ჩამომიფარეთ მუქი ფერის ფარდები,
ლექსებს როცა გიძღვნიდით ჩEმო ჩემიანებო
ისე ბლომად ჩამწვდით რომ დამელია დარდები.

სულ წამებად გაიდა ყველა წელი ბავშვობის
მომიხურეთ კარები ვერ ამჩნევდით სხვაობას,
მარტო ის გამიძნელდა ცრემლის წლებზე გაშრობის
დროს,რომ აღარ ჩამოვრჩე ვეძებ არარაობას.

ვიცვლი უკვე ნერვებსდა
წამიც წამად იGორძინებს,
ჩემთვის ჩუმად დაგტოვებთდა . . .
მარტოობაზე ვიქორწინებ !