"ცვალებადია დრო და ალაგი",–
ბრძნადმეტყველებით უთქვამს პოეტსა,
და მართლაც, ჟამმა ლხენის მარაგი,
გაგვინიავა, გაგვიპროტესტა...

ლაჟვარდოვანი ცა იყავ ჩემი
ახლა კი სულის წყლულად მექეცი,
სევდით გაჟღენთილ ღრუბლად დამჩემდი,
მზე მე ჩავახშვე, მე გაგექეცი.

აწმყოს მეზობელ დროში არადა,
ერთად ვიყავით, ერთად, კვლავ ერთად...
თუმც ეს ერთობა აწ დასამარდა,
ფერადოვნებაც  გაუშავთეთრდა.

დრომ ჩვენს სიყვარულს კრახი დამართა,
გააცამტვერა მისი სილაღე,
მდარე წილხვედრი მიუსამართლა,
არ შეარჩინა ალვის სიმაღლე.

ჩვენ დავცალკევდით... ჩვენი გულები
ხელჩაკიდულნი ვეღარ ივლიან,
რასაც უწინ ვერ დავიგულებდით,
ახლა ისინი ტკივილს გვითვლიან..

მე ვერ გიკმარე, ვერ შეგიშნოვე,
სულს ჩემი ხელით ჩავაცვი ძაძა,
გულის მეურვედ მე შენ გიშოვე,
მსურდა დღემიწყივ შენთვის მობაძვა.

ერთად გვტკიოდა, ერთი ღიმილი
დასთამაშებდა ორთავეს გულებს,
გრძნობა, სიცელქით ნაზად მიღლილი,
ტკბობით დაპენტილ წამს გგვრიდა ულევს.

თუმც ბედისწერამ უმტყუნა გრძნობას,
ან ბრალეული მხოლოდ მე მქვია,
გულისვედრებით ვითხოვ შენდობას,
ასე მხურვალედ ჯერ არ მითქვია..