წვიმს ისევ ჩუმად.
ქვაფენილს ცივა.
გულში ფიქრები
ძრწოლვით დადიან...
ისევ ფაქიზი
ოცნება ცვივა
წვიმის წვეთებით,
ფიქრებს დარდიანს.
თითქოს ქარია
წვიმის მშველელი...
შიში ცრემლებად
უნდა დაცვივდეს.
ცივ ქვაფენილზე
გულის შეხვედრით,
წვიმის გრძნობები
რომ არ გაცივდეს.
წვიმს ისევ ჩუმად.
წვიმს და გრძნობები,
გულში შეხიზნულ
ფიქრებს ენდობა.
ცრემლად დამშრალი,
სითბოს სიცივე
წვიმის წვეთებით
შესთხოვს შენდობას.

ავტორი ნინო მაჭავარიანი