ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ჟაკი
ჟანრი: პროზა
25 ივნისი, 2013


ეჟენი

შავი თმები ლოყებზე იანვრის ბინდის მსგავსად მოსდებოდა. თეთრი კანი და მკაცრი მზერა განასხვავებდა თანატოლებისაგან. გლეხის ქალებთან ჩამდგარიყო ყანაში და ხელებით თხრიდა მიწას. ოფლი წურწურით მოსდიოდა თეთრ ყელზე და ნელა მიცურავდა კაბის საყელოში. ყველანი რამდენიმე გრძელ რიგს ჩასდგომოდნენ და სარეველებს ანადგურებდნენ. სიცხე... ბუღი... ირგვლივ მხოლოდ ამის დანახვა იყო შესაძლებელი. ჰორიზონტი ტალღებად იშლებოდა, ქუცმაცდებოდა. ამ საყოველთაო ოფლადღვრაში იყო რაღაც მიმზიდველი, თუნდაც ეჟენის ნახევრად მოტიტვლებული, სველი მკერდი. მუშაობისგან გაშავებული ხელები მაინც სათუთი ჩანდა, თუმცა ამას რას დაეძებდა.
  წამოიმართა. ყანას თვალი მოავლო და ბინძური ხელით სველი შუბლი შეიმშრალა. ყველაზე ერთი თავით მაღალი იყო და ძლიერიც. მოხერხებულად მოძრაობდა. სარეველებით სავსე უზარმაზარ გოდორს წვდა და მანქანამდე მიათრია. ვიღაცამ ორი მონეტა გადმოუგდო და ხარბად შეათვალიერა, აქამდე არსად ენახა ის.
  ეჟენი ორღობესთან მივიდა და იქვე მისგან ზურგით მჯდარი პატარა გოგონა წამოაყენა, რომელსაც ამ სულისშემხუთველ სიცხეში ლამის ჩასძინებოდა.
- ხომ გითხარი მე უფრო მალე მოვრჩები მეთქი - ღიმილით მიუგო ეჟენიმ.
- დაიღალეთ? ჩემთან წამოდით სახლში! დედას ვეტყვი, რომ ჩემს ნაცვლად იმუშავეთ. გაგაცნობთ. ის ისეთი ლამაზია... თქვენსავით.
- სხვა დროს იყოს. ახლა უნდა წავიდე პატარა. ფული გამომართვი!
გოგონამ ფული მორცხვად აიღო და ეჟენის ლოყაზე აკოცა.
- გმადლობ. აუცილებლად შემოიარე ჩევნთან.
- გპირდები მოვალ. ახლა წადი, აქ ცხელა.
  შიშველი ფეხებით გაიქცა გოგონა. ეჟენი კი ოფლსა და ცრემლებში ძლივსღა ითქვამდა სულს.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები