ღამე ვნებების იალქანებს ისევ აგვიშლის..
შორს ოცნებების სამყაროში გვიძღვება მუზა..
დედა კი უკვე შენთან ყოფნას ვეღარ დამიშლის,
და ვეღარაფრით დამიწყნარებს ანთებულ მგუზალს..

სავსე მთვარეა რომ იფარებს ღრულების ქულას..
და მარტო მტოვებს ბნელ ღამეში შენსა ამარა..
იქვე ღრუბელი ისე წყნარად, თითქოსდა ქურდად
მიიწევს ცაზე, ეფინება ცისა კამარას..

შენთან ყოფნის დროს სულ არ მახსოვს მთაწმინდის მთვარე
არც ლამპიონებს შევციცინებ ფართო თვალებით
შენი სუნთქვის და გულისცემის გვერდით მჯდომარე,
შენი შეგრძებით ერთნი ვხდებით სადღაც წამებით..

კონტროლს ნუ მომთხოვ ვნებებისას ამ ცივ ღამეში,
შენი სხეულის მხურვალებით ვცახცახებ ისევ..
შორს განთიადის ვარდისფერი გამონათება
იქნებ, ცოტა ხნით, ერთი წუთით, დაბნელდეს კიდევ..

იქვე ვარდისფრად დაგვიხატავს დილას აისიც..
ღამენათევ წყვილს მოვერევა ფერმკრთალი თვლემა..
შენ თბილ სხეულთან მწოლიარეს, შენი შეგრძნებით
ოხ, რა ძლიერად მომინდება შენი ხმა მესმას..

დილამშვიდბის, შემომხედავ და მიჩურჩულებ...
ვფიცავ არავის არ დავუთმობ შენს ასეთ მზერას..