დავბოდიალობ წვიმიან, არარსებულ სამყაროში.. თავზე ნაზად მაცვივა მწვანე ცრემლის ფიფქები... ბევრი რამ არის, რასაც ადამიანებთან ერთად ვიზიარებ, თუმცა ეს ყველაფერი არ არის.. კიდევ ერთი გზა უნდა მოძებნო...
ჩვენ ყოველთვის ვიქნებით და ვერასდროს მოვექცევით ერთ სხეულში...
დაბნეულობა ჩემი დანაკარგების შესახებ, ერთადერთი რაც რეალურია - მეგობრები არასდროს ემშვიდებიან ერთმანეთს...

დავბოდიალობ არარეალურ, სულეთის პარალელურ სამყაროში და მიკვირს, თუ საიდან მოხვდა აქ ამდენი ნაცნობი სახე.. აგერ ჩემმა ბავშვობამაც ჩამიქროლა გვერდით, ნეტა რა უნდა რომ დასდევს პეპლებს, ნუთუ არ იცის, რომ სამ დღეში დაიხოცებიან?! ჩემმა სიყვარულმაც სისხლიანი, განწირული, საცოდავი და წყლიანი თვალებით შემომჩივლა, მე რას მერჩის, რატომ მემდურის...

აღარანაირი მსხვერპლი, ამის შემდეგ! თანახმა ვარ გავხდე ქრისტიანი! აღარ მსურს სისხლისღვრა.. მოწყენილი სიმღერები პროცესიას თან მოჰყვებიან - ჩემს პროცესიას.. ჩემი სასახლე თვითონ მიდის, მარტო მიდის, არავინ აცილებს...

ცოტა გავაუმჯობესოთ ცხოვრება!

ჩამიშვით ქვევით, მიმეცით მიწას რადგან გამათბოს.. დააპურეთ მშიერი ჭიაყელები, გააწვიმეთ ჩემზე ბალახი! დაე, მე გავხდე თითით საჩვენებელი რამდენიმე სათუთად, ფუნჯით გაწმენდილი, სიგნალიზაციით დაცული ფანჯრის იქით დადებული მაგალითი ადამის მოდგმისა. დაე, ჩემზე ისწავლონ ცხოვრება თაობებმა..

ერთ რამეს მივხვდი - მთავარი ის კი არ არის რა ხარ, არამედ ის, თუ ვინ იქნები, როცა ღმერთთან მიხვალ....

დავბოდიალობ სულეთის ქვეყანაში, თავზე მწვანე ფიფქები მაწვიმს...
მიმეცით მიწას, დაე გამათბოს არარსებული სამყაროს ნაწილმა...