ქარს კიდეც ამავუსწრებ და
მინდორში გავშლი კარავსა,
მემრე წამავალ... მაგძებნი
პირმშვენიერსა ქალასა.
ცხენზე შაგისვამ... ჭენებით
გადაგატარებ ცხრა მთასა,
ბაგეს კოცნებით აგივსებ,
მკლავზედ დავიფენ მაგ თმასა.
მთაში დაგიკრეფ გვირილებს,
არ დავიშურებ ძალასა,
მე მაგიშუშებ ტკივილებს
პირმშვენიერსა ქალასა.
მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიქნებით,
გულწრფელად ვამბობ ამასა,
სხვას ქვეყნად ვერვის ნახავენ
თოლები შენისთანასა.