დღეს ჩემი დაბადების დღეა ..  15 წელი , ვფიქრობ დღეს ყველაზე ბედნიერი დღე იქნება ჩემს ცხოვრებაში .. ნეტა რა მხოდება , ნეტა ვინ მოვა  .. ფიქრებში გართულს კარები ანამ შემოაღო და ჩემი საწოლისკენ  გამოემართა ..
-    ჩემო  ყველაზე საყავრელი დაიკო გილცოავ დღევანდელ დღეს .. აი ეს სამაჯური შენია !
-    მართლა ? მადლობა ანა .. რალამაზია !
-    მოგეწონა ? ძალიან კარგი . ყვეალფერი წინ გაქვს ჯერ ..
-    რას გულისხმობ ? 
-    არაფერს გაემზადე და ქვევით ჩამოდი , მამა გელოდება .
ანა ადგა და კარები გაიხურა .. ნეტა მამა რა სიურპრიზს მიწყობს  . ნეტა დედას თუ გავახსენდები .. როგორ მოემნატრა . 5 წელი გახდა რაც საერთოდ აღარ მირეკავს , არც ვახსენდები ალბათ .. შესაძლოა აღარც ვუყვარვართ მე და ანა და უკვე სვხა შვილები ყავს .. როგორ მენატრება ჩემი დედიკო .. ვაღმერთებდი და მთელ სიცოცხლეს მეღცივნა , მაგრამ თურმე ცხოვრებაში ყევალფერი ხდება . ადამიანი ყველაფრისთვის მზად უნდა იყოს . არავინ არ იცის ცხოვრება ვის რა სიურპრიზს უმზადებს და ვის როგორ ბედს არგუნებს .. ახალი კაბა გადავიცვი ,თმა მაღლა ავიწიე და ქვევით ჩავირბინე და აი თურმე რაზე მელაპრაკებოდა ანი ..
-    ჩემი გოგოც მოვიდა , გილოცავ ჩემო პატარა.
-    მადლობა მამიკო . ( გული ამიჩქარდა .. თითქოს რაღაცა ისეთი უნდა ეთქვა , რაღაც ისეტი გრზნობა დამეუფლა , რომ მგონი მართლა ბედნიერი დღე უნდა ყოფილიყო )
-      ელე , აი ამ ბილეთებს ხედავ ?
-    მართალია ასაკი მომემატა მამიკო , მაგრამ თვალთა ხედვა ჯერ არ მომკლებია . ( ღიმილით ვუპასუხე მამას , ამგრმა ამ დროს ჩემს სული აფორიაქდა , ყველაფერზე ვფიქრობდი მაგრამ მაინც აზრზე ვერ მოვდიოდი რას ნიშნავდა ეს ბილეთები .. )
-      ელე , გუშინ დედამ დამირეკა ..
-    დედამ ? დედას გავახსენდი ? მომილოცა ? როგორაა ? რაგითხრა ? დროზე მამა ამოღერღე ! ( ხელები ამიცახცახდა , ფეხები მომეკეცა ,  ვერ ვხვდებოდი რამეთქვა რა გამეკეთებინა .. ყველაფერს მოველოდი ამის გარდა .. )
-    მითხრა რომ გერმანაიში გადავიდა საცხოვრებლად .. ყოველთვის უნდოდა შენთან დარეკვა მაგრამ ვერ ბედავდა . ორივე ძალიან ენატრებით და ბილეთების ფული თვითონ გამოგზავნა , რომ მასთან წახვიდეთ ორი კვირით არდადეგებზე .
ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ქონდა . უბრალოდ ვგრძნობდი რო ბედნიერი ვიყავი და დანარჩენი არ მაიტნერესებდა . მე მამა და ანა სამზარეულოში გავედით და ვისუაბრეთ . გავიგე , რომ დედა ისევ მარტოა დაარავინ ყავს . არც ჩვენი შემცვლელები .. ამან ისე გამახარა ტირილი დავიწყე . თურმე იქ მძიმე სამუშაოზე იყო და ამდენი ხანი ფულს აგროვებდა ჩვენთვის . ანა 18 წლისსა და წელს აბარებს და უნდოდა დახმარებოდა . მამას ნაამბობმა საოცარ ხასიათზე დამაყენა . ღმერთს მადლობას ვუხდიდი , რომ ეს დღე გამითენდა . ბედნიერი ვიყავი სულით , გულით , მთელი სხეულით . ბგრძნობდი , რომ თავიდან დვაიბადე და სულ ახლახანს შევიგრძენი თურას ნიშნავდა ცხოვრება .. ვგრძნობდი როგორ დაფრინავდნენ პეპლები ჩემს სულში .. ოთახში ავედი და  საწოლზე წამოვწექი , მინდოდა საკუთარ თავთან დავრჩენილიყავი და კარგად გამეაზრებინაეს ყვეალფერი . მაგრამ ყველაფრის მიუხედავად მაინც მიჭირდა იმის დაჯერება , რომ სულ ერთ დღეში წავიდოდა გერმანიაში , ანასთან ერთად , ჩემს დედიკოსთან რომელიც 5 წელია არ მინახავს . ალბათ ამის წარმოდგენა გამიჭირდებოდა კიდეც .
ორი დღე ფაციფუცობაში სიე გავიდე ვერც კი შევამჩნიეთ .  ყველაფერი ვიყიდეთ , რაც დაგვჭირდებოდა რასაც ქვია აკრგად მვოემზადეთ და უკვე მესამე საღამოს იმ ემოციებზე ვსაუბრობდით რაც ხვალ გვექნებოდა .
-      მამიკო არ გინდა ჩვენთან ერთად წამოხვიდე ?
-      ანა ხომ იცი სახლს მარტო ვერ დავტოვებ .
-      ხო მაგრამ .. კარგიკარგი .
-    მამიკო მომენატრები .  ( სლუკუნით ვუთხარი მამას და თითქოს ბოლოჯერ ვეხუტებოდიო ისე ჩავეხუტე , რომ სულ გაწითლდა )
-      მეც მომენატრებით , ჩემო გვრიტებო !  აბა თქვენ იცით დედიკოსთან როგორ მოიქცევით .
-      მამა არ დგაავიწყდეს , რომ ელე მარტო არ მიდის . ბოლოსდაბოლოს ამხელა გოგო მივყვები . ( ღიმილით უთხრა ანამ )
-      შენი იმედი მაქ ხომ იცი ჩემო თვალისჩინო .
ამ სიტყვებმა ცოტა არ იყოს მაწყენინა , გავიფიქრე ნახე ანა უფრო უყავრს თქო . მაგრამ ვიცოდი ასე არ იყო და ეს მამშვიდებდა . მამა ორივეზე გიჟდებოდა და ვიცოდი რო ამქვეყნად ყველაზე , ყველაზე საუკეთესო მამა მე მყავს .
-    ჩემო პატარებო , ეხლა წადით დაიძინეთ .. ხვალ 9სთზე უნდა გავიდეთ . უფალი გფარავდეთ ! 
მამიკოს სევდა შევატყეთ .. მე და ანა მივედით და ორივემ გულში ჩავიკარით .. მერე შუბლზე ვაკოცეთ და დასაძინებლად წამოვედით . ერთი სული მქონდა როდის გათენდებოდა . წამებს ვითვლიდი გულში . ანის ვატყბდი ღელავდა. მთელი ღამე ბორგვაში გაატარა . აი ჩვენი მეორე დღეც ასეთი იყო . დილით ადრე ავდექით ყველაფერი კიდევ ერთხელ აგდავამოწმეთ და მამა აეროპორტში წაგვიყვანა .მთელი გზა ხმა არცერთს არ ამოგვიღია თითქოს სამივე რაღაცას ვჯავრობდით .. აეროპორტში რომ მივედით სანამ ჩვენი რეისი იქნებოდა მანამდე სამივე ერთად ვისხედით და ერთმანეთს თვალებში შევციცინებდით . აინანატრი დროც დადგა. ჩვენი რეისი გამოაცხადეს . მამას თვალზე ცრემლი მაოდგა . ეს იყო პირვლეი შემთხვევა როდესაც მამა მარტო გვიშვებდა ამხელა გზაზე ორივეს ერთად . ბოლოს და ბოლოს დიდი ვაივაგლახით შეველიეთ მამიკოს აცრემლებულ თვალებს და თვითმრინავში ჩავსხედით . სასწაული შეგრძნება იყო აფრენა . საერთოდ თვითმფრინავში პირველას ვისხედით და პირადად მე ძალიან დაძაბული ვიყავი . ანის კი თავისი "აიპადი" თან ქონდა და კარგადაც იყო მოწყობილი . პირდაპირი რეისით არანაკლები 5 საათი დაგვჭირდა . ეს 5 საათი , 5 წელი მეშვენებოდა . თვითმრინავის დაჯდომა და ჩემი პულსის მომატება ერთი იყო . აეროპორტში ნელი ნაბიჯებით წამოვედი , ანი კი პირიქით ისე მიიჩქაროდა გეგონება იცოდა ვინ , სად , როგორ და რანაირად იყო . უცბად ანის ყვირილი შემომესმა , გავიგონე მისი აღტაცებული ხმა , როგორ ყვიროდა  " ააააააა დეეედააა , დეეეე როგოოორ შეეცვლილხაარრრ , დეე... " ამ სიტყვებმა ჩემზე საშინლად იმოქმებდა . უცბად გავჩერდი , ვერ ვხვდებოდი გზა გამეგრძელებინა თუარა , მერე მივხვდი რომ უკვე გვიან იყო უკან წასასვლელი გზა აღარ მქონდა და დედისაკენ გავემართე და აი ისიც , საშუალო სიმაღლის , გამხდარი , შავი ხვეული თმა , რომელიც მხრებზე ჩამოკონწიალებოდა , ისე უხდებოდა ისეთი ლამაზი იყო ლოკნებში .. მკრთალი ფერი ედო , მხოლოდ ტუჩზე ესვა ღია ფერის საცხი , მის მწვანე მოკაშკაზე თვალებს აბა მეტი არც აარფერი უნდოდა , ისედაც ლამაზი იყო .  გრზელი , წელში გამოყვანილი , შინდისფერი კაბა ეცვა .. ერთი სიტყვით ისეთი ლამაზი იყო რო დავინახე თავიდან შემიყავრდა . ვხედავდი როგორ ეხუტებოდა ანას და როგორც იქნა მეც შემამჩნია , ანას ხელი გაუშვა , ამღვრეუილი , უკვე ჩაწითლებული მწვანე თვალები შემომანათა და მუხლებზე დაეყრდნო და ხელები გამოიშვირა არც კი დავფიქრებულვარ ისე გავექანე და პატარა ბავშვივით ყელზე შემოვეხვიე . იმდენი ვკოცნე , იმდენი რომ ბოლოს მითხრა სახლში გავაგრძელოთო. ტაქსით სახლამდეც მივედით . ბინაში მე-3 სართულზე ცხოვრობდა . 2 ოთახიანი პაწია კოპწია ბინა იყო . პატარა სამზარეულოთი , და აბანოთი . შემოსასვლელში ჩვენი პოტოები ეკიდა , მის საძინებელში კი პატარა კომოდზე მამიკოს ფოტო დავინახე, წამსვე მივედი და ხელში ავიღე , ამ დროს დედა შემოვიდა და შერცხვასავით ..
-  რატომ მიატოვე ?  (  თავხედურად შევეკითხე )
-  მე .. მეე ..
-  კიდე გიყავრს ?
რაას შვებით ჩემს გარეშე აქ ? ( პასუხის გაცემა არ დააცადა დედას ანი შემვოარდ ააკრებში , ამდროს დედამ ფოტო ხელიდან წამომტაცა და ანის არ დაენახა ისე მიმალა უჯრაში , ეს ფაქტი ცოტა უცნაურად კი მომეშვენა მაგრამ მერე მივხვდი , რომ ანის რომ ეს ენახა დედას ბევრი ლაპრაკი მოუწევდა ამიტომ , ხომ გაგიგიათ თავის არიდება ყოველთვის კარგი ხერხია . )
- არაფერს , ჩემო გოგო , ელე სკოლაზე მიყვებოდა .
-  არ გინდატ ამდენი ლაპრაკი წინ ორი კვირა გვაქ ..
სიმართლე გითხრათ ერთი კვირა გავიდა ბევრი არაფერი მოხმდარა . სამივე ერთად ვიყავით , დედას ხან რესტორანში დვაყავდით , ხან - პარკებში , ხან - კაფებარებში .. ყოველ მეორე დღეს კი გერმანიის ღირშესანიშნაობებს გვათვალიერებინებდა და თქვენ წარმოიდგინეთ გერმანია ძალიან შემიყავრდა . კულტურული ხალხი ცხოვრობს . იციან რა , სად და როგორ უნდა გააკეთონ . ყველაფერი კარგად მიდიოდა. მაგრამ ჩემი მამიკო ემანტრებოდა . საღამოობით სოციალური ქსელით ვეკონტაკტებოდით ხოლმე , ოღონდ ისე რო დედა არ ენახებოდა .
-  ელე , ძალიან გთხოვ ,მეორე ბინის ქვევით რო მაღაზია იქ გამეგზავნე და  კარაქი და კვერცხი მიყიდე . საღამოთი ნამცხვარი გავაკეთოთ.
- ფული მომე დე .
დედამ ფული მომცა და  მაღაზიაში ისე წავედი არც გამომიცვლია .  სანამ რამეებს ვიყიდიდი ვიტრინებს ვათვალიერებდი , ერთი კაბა ისე მომეწონა დებილივით მივაშტერდი და ამ დროს უკან გახედვაც ვერ მოვასწარი მივხვდი რო ვიღაც დამეტაკა .
-    უკაცრავად , უკაცრავად , მაპატით არ მინდოდა . ( გერმანულად აღელვებული ხმით მეუბნებოდა ბიჭი , დაახლოებით ჩემზე 2 3 წლით დიდი , რომელიც სკეიდზე იდგა , ა უკაცრვაად უვკე აღარ იდგა რადგან მისი წინდაუხედაობის გამო მე დამეჯახა და გემრიალადაც წაიქცა . )
-    წინ უნდა იყურო ყმაწვილო . ( გატეხილი გერმანულით რაღაცა ამოვილუღლუღე თან სიე შემრცხვა სულ გავწითლდი )
-  ინგლისური იცი ?  ( გამიღიმა ბიჭმა , რა თავხედია შეხედე გავიფიქრე უცბად . )
-    დიახ . ( ვუპასუხე ინგლისურად . ნელ-ნელა ვაკვირდებოდი მას და გაოცებული ვიყავი , მაღალი დიდი ცისფერი თვალებით , ოდნაც გრძელი ტალღოვანი თმა და პატარა აპრეხილი , სყავარელი ცხვირი . )
-    შენი სახელი ? მაპატიე მართლა , არ მინდოდა . უბრალოდ ცუდად იდექი შენი ბრალიცაა , ისეთ დროს გამოტრიალდი ვერ მოვახერხე გაწევა . ( ისე ერთიანად მომაყარა ინგლისურად , ძლივს გადავტარგმნე და გავიაზრე რას მეუბნებოდა , გაფაციცებით ლაპრაკობდა და თან შარვალს იწმენდდა . )
-  კარგი არაუშავს . ელე და შენ ?
-  ანდრეი . სასიამოვნოა .
- ჩემთვისაც . კარგი წავედი მაღაზზიაში მეჩქარება .
-  თუარ შეწუხდები გამოგყვები . შეცდომა მინდ აგამოვისყიდო .
-  როგორც გინდა . ( რა თავხედია , არც კი ერიდება შეხედე , ნეტა სად მომყვება რაუნდაერთი ვფიქრობდი გულსი , არადა რაღა დაგიმალოოთ და გამიხარდა მისი შემოთავაზება ) .
ანდრეიმ სახლამდეცმიმაცილა და მეორე დღისთვისაც კი დამინისნა შეხვედრა . ჩვენი ურთიერთობა აკრგად აეწყო , მობილურზე მირაკავდა და საღამოობით მხვდებოდა ხოლმე . მე ანა და ანდრეი ვისხედით ჩვენი ბინის უკან სკვერში . ამ 5 დღეში ინგლისური ისე კარგად ვისწავლე , აქამდე ვერ წარმომედგინა , ყველაფერი კი ანდრეის დამსახურებაა. წამოსვლის წინა დღე დადგა . ანდრეის უნდა შევხვედროდი და მეთქვა , რომ ხვალ ვეღაც ვნახავდი . არ ვიცოდი საიდან დამეწყო და ეს როგორ ამეხსნა მან არაფერი იცოდა ჩემიწ ასვლის შესახებ . დედა მსაყვედურობდა ცუდად მოიქეცი ეგ აქამდე უნდა გეთქვაო .ძალიან ვნერვიულობდი . ერთი პრიობა ისიც გადავწყვიტე ისე წავსულიყავი არაფერი ამეხსნა. მაგრამ ასე საშინლად ვერ მოვიქცეოდი ბოლოსდაბოლოს გოგოვარ . თან რაღა დაგიმალოთ და არ ვყოფილვარ მის მიმართ გულგრილი .. საღამოს დამირეკა და მითხრა ქვევით ვარ ჩამოდიო .. ანიმ თავის კაბა ჩამცვა და ისე ჩამიშვა ქვევით ასე უფრო ლამაზი ხარ, გულს უფრო ნკლებად ატკენო .
-  როგორ ხარ ?  ( მორცხვად ვუპასუხე , ისე რო არც შემიხედავს , არაფერი უპასუხია მოვიდა და ჩამეხუტა .. მერე ხელი ხელზე მომკიდა და მკითხა რა მჭირდა .. ისეტი შეგრძნება დამეუფლა თითქოს წლებია მას ვიცნობ .. გული ამიჩქარდა არ ვიცოდი რა მეთქვა , ბოლოს ძალა მოვიკრიფე )
- ანდრეი , ხვალ ვბრუნდები საქართველოში მამასთან . მე და ანა მივდივართ . ხვალ ანდრეი , ხვალიდან ვეღარ მნახავ .. ამიტომ ჯობს დავემშვიდობოთ ერთმანეთს და წავიდე ..
- ასე მალე ? შენ ხომ წასვლის შესახებ არაფერი გითქვამს ?
- ვიცი და მააპტიე .. ვიცი ცუდად მოვიქეცი .. ( შემრცხვა , შემრცხვა თან როგორ .. სულ ავწითლდი და თვალებზე ცრემლები მომადგა )
-  და მაგიტომ ტირიხარ ახლა ?
- არ ვტირი ..
-    გინდა , რომ იტირო .
-  ხო , მერე შენ რა ?
-  არაფერი . უბრალოდ ტყუილა ნერივულობ . მე საქართველოში მალე ჩამოვალ . დეიდამ დამპატიჟა და ამჯერად უარი არ ვუთხარი .
- რაააააა ? მართლა ?
-  კიკი მართლა .
  მისმა ასეთმა პასუხმა ისე გაამეეხარდაა , სულ დმაავიწყდა ცუდ ხასიათზე რო ვიყავიი .. მე დაანდრეიმ ბევრი ვიალრპაკეთ , მერე დავემშვიდობე და მაღლა ავედი . მთელი ღამე გავათენე . წასვლა ძალიან მიჭირდე. მეორე დღეს ყვეალფეირ გავამზადეთ და აეროპორტში წავედით , იქ ანდრეიც მოვიდა . ოთხივე ერთად ვიდექით და ჩვენს რეისს ველოდებოდით . დედას ვეხუტებოდი და ანდრეი ვატყობდი ბრაზობდა ყურადღებას , რომ არ ვაქცევდი . რეისსი გამოცხადდა . მე და ანა ავტირდით . დედას ვერ ვშორდებოდით  . საოცრად თბილი იყო , მისი ჩახუტება ყვეალფერს მერჩივნა . ვგრზნობდი , რომ ეს კიდევ დიდხანს არ მეღირსებოდა და ვტკბებოდი თითოეული წამით .  დედას მთელი ენერგია გამვოაცალეთ , ისეტ დღესი ჩავაგდეთ , იმდენი ვეფერეთ ბოლოს ტირილი დაიწყო .. ანდრრეი ამ ყევალფერს რიმილით უყურებდა , ანასთან მივიდა დაემშვიდობა და მერე ჩემთან მოვიდა . შუბლზე მაკოცა და მითხრა მალე შევხვდებოდითო , ეს იყო დამთავრებული არ ქონდა სიტყვა უკან შეტრიალდა და არც კი მოუხედავს ისე წავიდა .. საოცრად გამიკვირდა მისი ასეთი უტიფარი საქციელი, მაგრამ ახლა მხოლოდ ჩემი დედიკო მაინტერესებდა . აი , თვითმფრინავსიც ავედით და აცრემლებული თვალებით სკამის მისაყუდებელს მივეყრდენი , ისეტი დაღლილი ვიყავი ატირებულსაც კი მიმეძინა ..

- ელე , ელე , ელეეე გააიღვიიძეე დროზე ..
-  ჰა,ჰა რა ხდება შავედით უკვე ? სად ვართ ? რაარის ეს ? 
თვალებს ვერ ვუეჯრებდი .. ჩემს ოთახში .. ჩემს საწოლში , გვერდით ეს აგდარეუილი გოგო , რომელიც დებილივიტ მიყურებდა სიცილით კვებოდა , არც კი ერიდებოდა ისე მეუბნებოდა ასაკი მოგემეტა და უვკე შეგემჩნა გაფრენები დაგეწყოო ..
- რაიყო გოგო გაგიჟდი ? სად ხარ და გერმანიაში . სად უნდა იყო სახლში .ადექი ფეხზე , თვალები ჩაწიტლებული რატო გაქ ? უი , ისე იცი მთელი ღამე ბოდავდი , მეკიდე ბევრი ვიცინე . უიხო , სულ დმაავიწყდა გილოცააავ დაბედბის დღეს !
-    აზრზე ვერ მოვდივარ . მადლობა, მადლობა გადი ოთახიდან და გამოვალ . ანი გავიდა .. ავდექი და სახეზე წყალი შევისხი , სარკეში ჩავიხედე და როგორც იქნა აზრზე მოვედი , რომ ყვეალფერი ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო და რაც სიზმარში ვნახე. ცრემლები წამომივიდა , აღარც დაბადებისდღე მინდოდა აღარც არაფერი . უცბად დედა გაამხსენდა . 5 წელია რაც სახლიდან წავიდა და ერთხელ არ შეგვხმიანებია , მამასთან დაკვტოვა მარტო პატარა ბავშვები . ვიფიქრე იქნებ სიზმრიდან რამე სასწაული მოხდეს და ერთი რამე მაინც ახდეს თქო , სასწრაფოს გადავიცვი ტანზე და ქვევით ჩავედი .. მამა დივანზე იწვა და ტელვიზორს უყურებდა , რომ დამიანხა წამოდგა და ჩემკენ წამოიწია .
-      ელე , ჩემო გოგო გილოცავ !
-  მადლობა , მამიკო . ( მამა მოვიდა ჩამეხუტა და შუბლზე მაკოცა . ხელში კი 50 ლარიანი მომაწოდა და მითხრა ეს აიღე და ჩემს სახელზე რაც გინდა ის იყიდეო , ეს ხომ არ გავდა იმას რაც მე მინდოდა , მაგრამ მაინც გამეხარდა )
-    მამა არ დაურეკავს ?
-    ვის ?
-    დედას ..
-    დედაშენს არ დაურეკავს მაგრამ ,გუშინ წინ მაგის დაქალი რო იყო ეკა ეგ ვნახე ..
-    რაო რა გითხრა ? მამა რაო ? ცოცხლაია ? ხო კარგადაა ? მალე მნახავს ? ხო ჩამოვა? ( ერთიანად მივყაარე კითხვები ისე რო არც ვაცალე , მაგრამ სამწუხაროდ პასუხის მაგივრად დივანზე წამოწვა ისევ და ხმა არც გაუცია , ამ დროს კი ანა შემოვარდა და კივილი ამიტეხა )
-    დედაშენი არა  ?კიდე დედას ეძახი  მაგას ? გათხოვდაო ეკამ . ხო გათხოვდა . ერთი წელია უკვე გერმანიაშია და მშვენივრად ცხოვრობს . თურმე იმ კაცს ვისაც გაყვა შვილი ყოლია შენი ტოლი ბიჭი და იმას უვლის როგორც შვილსო . ჩვენ ? ჩვენ აქ მიგვყარა , ხომიგყვარა თითქოს ნივთები ვიყოთ ! თვითონ კი გულაობს იქ ! მეზიზღება , მეზიზიზღება ... მეორედ დედა აღარ დაუძახო თორე ..  ( სიტყვა არ ქონდა დამთავრებული ტირილი ამიტყდა, ცუდად გავხდი , მამა მომეშველა გვერდზე მომიჯინა და ანის უთხრა გეყოფაო .. ცოტა , რომ დავმშვიდდი მითხრა დღეიდან როგორც ადრე მამაც მე ვარ თქვენი და დედას არასოდეს მიგატოვებთო . ამ სიტყყვებზე ქალბატონი გამოვიდა და ბოდისი მომიხადა ზედმეტი ემოციებისთვის . იცოდა დედას მიმართ მე მაინც ყოველთვის სხვანირი ვიყავი და ასეთი საქციელით გული ძალიან მატკინა .. ორივეს დავემშვიდობე და ვუთხარი მალე მოვლა თქო . მინდოდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა . გუშინდელი სიზმარი .. ღმერთო რაკარგი იყო , ვაცნობიერებდი რომ ჩემს ცოხვრებაში ეს არ მოხდებოდა და ეს უბრალოდ ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი იყო , რომელიც სიზმრად მექცა და სააშუალება მომცა სულ ცოტა ცნით მაინც ბედნიერად მეგრზნო თავი .. ჩემს ფიქრებსი გართული მივუყვებოდი ჩვენი ბინის ქვევით ბილიკს და არც კი დამინახავს ისე შემოტრიალდა ვიღაც და საშინლად მტკინვეულად მოამრტყა მხარი .
-    წესიერად ვერ იყურები კი მაგრამ ?
-    ბოდიში გოგონა . არ დამინახიხარ.
-  ხოდა საქმეც მაგასია სხვას არაფერს ვამბობ მგონი .
- მაპატიეთ.
-  ჯანდაბას მიპატიებია .
-    არმინდოდა ასე გამეღიზიანებინეთ .
-  ისედაც გაღიზიანებული ვიყავი .
- მითუმეტეს .
-  კარგი ,კარგი .
-  სახელი ?
-    ელენე .
-    სასიამოვნოა ანდრეი .
-  ანდრეი ?  აქაური ხარ ?
-    კი .. რამე მოხდა ?
- არა უბრალოდ .. ძალიან გავხარ..  ( უცებ დავიბენი რა მეთქვა , ჩემი სიზმრის გმირს გავხარ და სახელიც იგივე გქვია თქო ? მეტყოდა გიჟი ხარო და მართალიც იქნებოდა )
-    ორეული ყველას გვყავს .
-    ხო ალბათ ..
-    აქეთ მოდიხართ ? ( ხელი ჩემი მიმდაბერე სკოლის ტერიტორიისკენ გაიშვირა რის გევრდითაც პატარა სკვერია .. )
-    არვიცი .
-  თუარიცი მაშინ ეხლა გადაწყვიტე და წამოდი .
-    კარგი ..
მე და ანდრეი , უკვე ის ანდრეი არა რომელიც ჩემი სიზმრისგმირი იყო , ახლა უკვე ცოცხალი ანდრეი რომელიც რეალობაში ჩემს წინ იდგა , და ძალიან გავდა მას .. სკამზე ჩამოვჯექი სკოლასთან ახლოს , ანდრეიმ სკეიდი ითხოვა ვიღაც ბიჭისკენ და მაშვენებდა მის  ეგრედწოდებულ ილეთებს . არცისე ცუდად გამოდიოდა . ბოლოს ხელი მომკიდა და დადგომა მასწავლა , თვითონ კი მაკატავებდა .. მხიაურლი ადამიანი ჩანდა , 1 სთში წასვლა აგდავწყვიტე და სახლამდე სანამ მოამცილა ჩემი სიზმრის სინაარსი მოვუყევი .. მითხრა მეოცნებე გოგო ჩანხარ და ალბათ მაგის ბრალიაო , კიდევ ისიც დააყოლა რაიცი რა ხდება ცხოვრებაში ყვეალფერი შეიძლება მოხდეს , ადამიანი ყევალფრისთვის მზად უნდა იყოსო , თუ გულით ინატრებ არ დგავაიწყდეს რომ ყვეალფერი  შეიძლება ახდესო .. მისი სიტყვები გულში ჩამივარტდა .  საღამოს სოციალურ ქსელში დამამატა და იქ გაიგო ჩემი დაბადებისდღის შესაცებ და მისაყვედურა რო არ ვუთხარი .. ამ დღიდან გრძელდებოდა ჩვენი ურთიერტობა საკმაოდ კარგად , და მადლობა ღმერთს რომ არც მაღვიძარას გამოვუღვიძებივარ უკვე ამ ამბიდან და არც ჩემს საყავრელ დაიკოს ... მართალია საკმაოდ უიღბლო მეგონა ჩემი თავი როცა გაავააცნობიერე , რომ ეს ყევალფერი სიზმარი იყო , ამგრამმ თურმე ადამიანმა არასდროს , არასდროს არ უნდა დაკარგო იმედი და არასოდეს არ თქვა არასოდეს ! :))


-  სანამ  შეაფასებდეთ , გააკრიტიკებდეთ და თქვენ აზრს დააფიქსირებდეთ მინდა ესეც წაიკითხოთ .  ამ საიტის შესახებ ახლახანს გავიგე და დავრეგისტრილდი , აქაურობას გავეცანი და მივხვდი , რომ ჩემი ნაწერები , ჩანხატები და ა.შ ვერცდ კი მივა ზოგიერთ ნაშრომთან რასაც აქ აგვეცანი . უბრალოდ ქედს ვიხრი ასეთი ნიჭიერი თაობის წინაშე . ჩემი ნაწარმოებები მინდა ამ გვერდზე განვათავსო , არაიმიტომ რომ ისინი გამორჩეულია და გადასარევი უბრალოდ მინდა  წერა დავხვეწო და ამაში თქვენ დამეხმაროთ . ყოველთვის და განსაკუთრებიტ 21-ე საუკუნეში კრიტიკა ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი გახდა , ამიტომ არასოდეს ვამბობ უარს მოვისმინო ის . არც იმაზე ვარ წინააღმდეგი დაშვებული შეცდომები გამოვასწორო , ამიტომ დიდი სიამოვნებით მოვისმენ თქვენ შესწორებებს და გავიზიარებ თქვენ აზრს . დიდი იმედი მაქვს , რომ კრიტიკა და ლანძღვა ერთმანეთში არ აგერევათ და თქვენი რჩევები და დარიგებები გულიდან წამოსული იქნება :) )) . გმადლობთ , რომ გაეცანით ყვეალფერს . წარმატებები მინდა გისურვოთ <3 ) !