როცა კაცს ეძებ სავსე ქალაქში,
რომ გინდა ხორცი და არა სული,
ჩვენ ირონიას ვეძებთ ამაში ,
და ცხოვრებასთან,ჯერ ერთით ნული.

როცა რჩებოდი შEნ თავთან მარტო,
სისხლის ყვირილი რომ გაღვიძებდა,
რად არ სვავ კითხვას,რისთვის,ან რატომ
ორით ნული და შენი ღირსება.

შენ ის არახარ ვისაც ვეძებდი,
აღარ გვაწვალებ ცელქი მარტივით,
სულის ჩაკეტვას რისთვის შეძლებდი,
წიგნში,ტოლსტოის *ემიგრანტივით* .

რისთვის გაჩუქეს აბა სიცოცხლე,
კარგს რას ხედავდი უწინ ამაში?
რისთვის გაჭირე ის შენი მოძმე ?
და ცხოვრებასთან მორჩი თამაში.