სხვა, ახალ სახლში გადავდივარ.
ვახარისხებ და ყუთში ვაწყობ წასაღებ ნივთებს.
სხვა „შინ“-ისათვის ვემზადები.
თან მერამდენედ...
სანამ მუყაოს სასახლეში ჩავაბრძანებდე -
ვათვალიერებ ფაიფურის ქალს
ჭრელი  სარაფნით.
მკლავმოტეხილს და ტანდაბზარულს-
დედა არ აგდებს.
ეძვირფასება ძმის საჩუქარი.
ვერც ბავშვობაში,... ვერც ახლა ვხვდები-
რა ცხოველია მუხლთან რომ უზის.
ისევ ისე ჩანს (ან სულაც, არ ჩანს) ჩემთვის სამყარო...
ჰოდა, მორიგი ჩაბარგების დროს
ვხვდები, რომ ბიძის ნაჩუქარი
ეს ქანდაკია - ჩემი სახლი.
ბებოს მუქლურჯი,
ბზარშეპარული ფოტოებით
პირთამდე სავსე
ჩემოდანია- ჩემი სახლი.
De Remy Latour –PARIS – CIGAR-ის
რკინის ყუთია - ჩემი სახლი,
რომელშიც მამა  დენის და გაზის
გადაკეცილ ქვითრებს აწყობდა.
აღმოჩნდა ბევრი მოგონება, ბევრი სახლი მაქვს.