ვდგევარ სარკესთან ...
ახლა უფრო მტკივა სხეული,
რაღაც ძაძით შემოსილი არარაობა,
თვალები მაქვს შავბედითი და ამღვრეული,
მდინარესავით ქალაქში რომ  მოედიუნება.

ვდგავარ სარკესთან...
წვერმა უკვე დაფარა სახე,
ახლა ჩანს მხოლოდ თვალები და ცხვირის მიდამო,
ჩამოძენძილი, ნაწვალები, ეს პირი-სახე
როგორ ვათრიო?! სად წავიღო?! ვის მიუტანო?!

ვდგავარ სარკესთან...
საათია უყურებ თვალებს,
ბიუსტივი გადაჭრილი მოჩანს სხეული,
მხოლოდ ერთი ნაგლეჯი მაქვს ტკივილით სავსე,
მხოლოდ გული ნატკენი და მიტოვებული.


ვდგავარ სარკესთან...
უმოძრაო ცივი ქმნილება,
მხოლოდ ვენებში დაღოღავენ შავი ფიქრები,
როგორ მინდოდა ღმერთო ჩემო ბედნიერბა,
მაგრამ შარკეს მივეხატე შავი ნისლივით...