სასიამოვნოა, როდესაც ზევით მიიწევ.
არ აქვს მნიშვნელობა რა მხრივ.
უბრალოდ ზემოთ მიიწევ...

ასე იყო დღესაც, აორთქლებულ ქალაქს რომ გადმოვხედე ზმეოდან...
თითქოს სულს ღაფავდა და ისიც ორთქლის სახით ზემოთ ცდილობდა ამოსვლას.

მაგრამ ჩვენი ქალაქი არ მიიწევს ზემოთ...
და როცა ეს გავიფიქრე, წამიერი კარგად ყოფნა, უეცარმა სევდამ შეცვალა...

სამარშუტოტაქსში სადაც, ყველას უმოწყალო თვალები ჰქონდა და სიცოცხლის ბოლო ნაფასებს ყლაპავდნენ,
ონკო-თერაპიის კლინიკისკენ მიიწევდა...

ეს ადამიანები ორთქლივით მიიწევდნენ ზემოთ უფლისკენ...