შორს, ქარის ოხვრა ჰგავს მატარებელს,
ოცნებებიდან თავქვე ვეშვები,
გადაყოლილი გამქრალ ზმანებებს,
დაუწერელი დამრჩნენ ლექსები.

წვიმს, მაინც ზანტად მიდის მდინარე,
გადაწოლია ხიდი კალაპოტს,
ალბათ მოვა დრო და შენც ინანებ,
მეც გაპატიებ, მაგრამ რაღა დროს.

წლებს გამცილებლად გაჰყვნენ გრძნობები,
რომლებიც აღარ დაბრუნდებიან,
როგორც ამბორი დამშვიდობების,
ყოველი სიტყვა იქნება გვიან.

შორს, ქარის ოხვრა ჰგავს მატარებელს,
და ფიქრებიდან თავქვე ვეშვები...