არაგვის პირზე ბილიკებით მოგძებნო მინდა,
მუხლჩაუხრელად მოვილიე გუშინაც გზები,
ნაშალ ლოდებთან ვიწმინდავდი გაოფლილ სახეს
გაღეღილ მკერდზე მთას ნილსები ეწვინა ვგრძნობდი.

ლებაისკარზე ნასახლარი დამიხვდა ობლად
კოშკ-გაბზარული ასტკივნია წუხელის მთები,
კისტანს გადაღმა ბილიკებზე ჩამოწვა ზეცა
ჟამ-დაქცეული დანისლული გოდებენ მთები.

შატილში ბინდზე ფანდის არყით თვრებოდნენ უწინ
დაილოცავდნენ გუდანს, ხახმატს, ლაშარის ხატ-ჯვარს.
გარიჟრაჟებზე ნანდაურებს იწვენდნენ მკლავზე
გაუყვებოდნენ მემრე ზევით ნადირის გზა-კვალს.

მუცოს აკლდამებს ასტკივნიათ ჟამისგან ძვლები
მთას ატანილი ნასახლარი წყალს მიაქვს სადღაც
გადაფითრებულ  ცაზე მზესაც ეწვოდა გული
არდოტში საყდარს გუმბათებად ცა ეკვრის თავად.

კვლავ მოდგებიან დათვისჯვარზე ხევსურნი ალბათ,
შემოიჭდევენ გულზე ჯვრებით დაქარგულ პერანგს
ჭანჭახის ხევში ნისლებივით ხახაბოს გავლენ,
კვლავ მოხარშავენ ცეცხლის პირზე ხონჩაში ხინკალს.