კალამს რომ შოლტი გადავკარი,ცრემლი მომადგა.
ასოთა ხნულზე,დარდიანი გრძნობა ჩავთესე.
ავტოპორტრეტის მინდორველზე კითხვამ მომმართა.
კითხვის წიაღში,კავზე გუთნის პირი ავლესე!!!
გაჩნდა ნახნავი,გაზაფხულის წვიმით გამღვალი.
სურნელს შევუნთე შემოდგომის ფერთა სამოსი.
ფერისცვალება იყო,ლექსის თითო მარცვალი...
გარდაცვალება,პოეზიის ტანისამოსი.
როს ჭირნახული მოვიმკე და გავითავისე...
ვეღარ გავიგე რას ითხოვდა დასასრულებლად.
ფეხშიშველ სულზე,შარვლის ტოტი ავიკაპიწე
ლექსი კალმის წვერს,სევუთანხმე აღსასრულებლად!

ნინო მაჭავარიანი