მთაწმინდიდან  იხედება „ქართლის დედა’’
გალაკტიონს „მე და ღამე’’ამშვიდებს...
შორს დაჰქროდნენ მიტოვებულ სამარხებში
და „მთაწმინდის მთვარის“ ნათელს ხატავდნენ.
გადიოდა გარეთ ისევ ერთი ფიქრით,
მიდიოდა იქნებ ეთქვათ რაიმე,,,
მაგრამ ახლა არც „ქარები“ ქრიან სადმე...
არც „მერანი’’მიგვაქროლებს ღამისკენ.
გააჩაღეს სიყვარულის ცეცხლი უხვად,
სადღაც ისევ ჯვარს იწერდა „მერი’’...
და შორიდან მოისმოდა გლოვა,
გლოვა... სადღაც  გულმოკლული მეფის.
„მეფე ლირი“ ყურს უგდებდა მათ სიმღერას ,
რასაც ერთხელ თეთრი გედი მღერის,
და შორიდან ღამით ცაზე იხსნებოდა
ბედისწერით დაწერილი ბედი...