დილიდანვე ამედევნა შენზე ფიქრი
  მაინც  მოახერხე, რომ ფიქრით ამედევნე...
    წუხელ გავჯიუტდი და მოგიშორე.    ახლა კი ვატყობ გამიჭირდება ...  სამსახურში შესვლისას გარეთ დაგტოვე, ყინვასა და
  სიცივეში. მერე  ორჯერ გამახსენდა, გარეთ რომ მყავდი დატოვებული და ორივეჯერ შემოგიყვანე...გაგათბე, მეც გავთბი
  და მერე ისევ მოგიშორე...
  აკვიატებას გავხარ...
  ახლაც ,  ხელებში მიყურებ, თავზე დამადექი, რას დავწერ და შენზე თუ  წამომცდება  სიტყვა. ვითომ  ვერ ხვდები, რომ ამასაც
  შენზე ვწერ...
  ფიქრობ, რომ თუ სახელს არ ვახსენებ, შენ არ ხარ?
  იცოდე, სახელს არ ვახსენებ და იფიქრე ,  რომ სხვაზე ვწერ...  მაინც ადევნებული ხარ და ფიქრში სულ შენ მყავხარ.

  როცა პირველად  გნახე, სასაცილო იხვის ჭუკივით გაწუწული ბეღურა იყავი, ფრთები გქონდა ჩამოყრილი და ცახცახებდი.
  ხელში აგიყვანე, მოგეფერე, დაგათბე და უბეში ჩაგისვი...მახსოვს რამდენს ფართხალებდი და ჯიუტობდი...
  გათბობა არ გინდოდა?
  არა...
      უბრალოდ ჩემი შეგეშინდა, რომ ისედაც ჩამოყრილი ფრთები არ შემოგლეწვოდა...
  როცა მიხვდი, რომ არათუ ფრთებს დაგილეწავდი, პირიქით, ჩემს უბეში საფრთხე არც სხვისგან გემუქრებოდა, გათამამდი 
  და ჩამეხუტე. ფისოსავით გაქურხალდი, მეც გამათბე და თვითონაც გათბი.

  ხანდახან დავიღლები ხოლმე შენზე ფიქრით და გულიდან ამოგიღებ...ხანდახან ჩემს თავს ვებრძვი  და დროებით
  ვთავისუფლდები. ერთხელ, გულის გარეთაც დაგტოვე, მაგრამ მაინც შეზრდილი ხარ ამ ქსოვილებთან და მტკივნეული...

  მაგრამ,  ახლა, ამ დილით ფიქრით ისევ ამედევნე და არ მინდა მიხვდე, რომ ეს შენ ხარ...
  ხელებში მიყურებ, რას დავწერ და როგორ დავწერ, მაგრამ სახელს არ ვახსენებ და  მაინც  ვერ მიხვდები, რომ შენზე დავწერ...

  ამას აკვიატება ქვია...
  შენზე მეტად მგონი ჩემი აკვიატება მიყვარს