ოღონდ,
სიმართლემ არ შეგაშინოს,
ჩემო დაღლილო მეგობარო.
რა მოვყვე, რა ვთქვა.
მეკითხები –
როგორ გახდიო ასეთი მშვიდი.
როგორ გამართე შენს სუსტ სხეულში
ძალის ასეთი რეზერვუარი.
როგორ შეძელი ცხოვრების გზაზე
სიძულვილისთვის გეთქვა უარი.
მე თვალებს ვაპყრობ ჩემს არათითზე
არმორგებული ბეჭდების
თვლების
არეკლილ შუქებს...
გულწრფელად გეტყვი,
მე ის ქალი ვარ–
არსებობას რომ
ამრეზით უმზერს.
სულაც არ ვხედავ სარკეში იმას –
რაც შენ გგონია  ჩემში რომ სუფევს.
სულაც არა ვარ
წმინდა ღვინისთვის
გამზადებული მცირე ტაბუკი,
არც დამითესავს, არც მომიმკია
ზიარებისთვის საჭირო პური.
არც ლოცვა ვიცი ისე,
როგორც წიგნში წერია,
არც მიყვარს ვინმე თუ ვიცი,
რომ ჩემი მტერია.
სიბრალულისთვის ხშირად მხოლოდ
ჩემს თავს ვიმეტებ.
და უფრო ხშირად – ვერ ვამართლებ
სხვათა იმედებს.
რა მოვყვე.
რა ვთქვა.
არ არსებობს ის,
ვინაც ვჩანვარ;
მირაჟი თუა,
ან შენს თვალებს
სიბნელის არ სწამთ.