ღამე უჩუმრად გაიძურწა ბლანტი დილიდან,
ქუჩა კიაფობს ზედაპირით_ვერცხლის ალიზი,
აისი უკუნს გამოუძვრა, ბნელ მანდილიდან
ციდან აცხუნებს,ალმური და მწველი ალი მზის.

რაფაზე ცეკვავს  მზის სხივები  სიამით ტანგოს,
ნისლებს მიეცა მკრთალი ფერი,ფორმა არჩვების,
მე მირჩევნია,სულ ვწერო და დაღლამ გამთანგოს,
ღრმა პოეზიის გარეშე  ხომ ლეში დავრჩები!

შავი, მჭლე მიწა მოითუშა, როგორც აპოხტი,
ქალებმა დიბა გადაფინეს მწვანე ჩარდახზე,
სული ამომყვა, სხეულიდან როცა ამოვხტი,
საღამურ ჯუბად მოეხვია ჯანღი,ჩანდა, ხევს.

მიწაა თითქოს ლურჯი ზეცის შავი მოლბერტი,
ცისარტყელაზე,ნათლად მოჩანს ფერთა პალიტრა,
მეხი გავარდა, დაენარცხა ქორფა მოლს ბელტი,
ყალმების ყუთი,მზე- სხივებით,უმალ დაიმტვრა.

ცხელ სახურავებს გაუგრილდა თქორით შიფერი,
სულის სინესტე მზის სხივებით  ვეღარ გავაშრე,
დავღლი შავ თვალებს,უსიამო სევდით შეფერილს,
მზე ამობრწყინდა,მაგრამ ცივი სხივით კაშკაშებს.

თ.ჭახნაკია
2013წ