ჩამქრალან ძველი ოცნებების ათინათები,
რაც სილამაზეს მაგონებდა გაქრა თვალთაგან.
აღარ არიან ლოთიანი დარდიმანდები.
ერთფეროვნებამ ყველაფერზე მეტად გამთანგა.

ბედმა არასდროს არ იცოდა ჩემი დანდობა,
ეხლაც სასტიკი თვალებიდან ზიზღი გამოკრთის,
წაიღო ჩემი სიცოცხლე და ახალგაზრდობა
და წაიყვანა ჩემი ლაღი ჩიტი სამოთხის.

ჩაქრა სანთლები, სულს რომ ნათელს ჰფენდა მარადჟამს,
ჩამობნელებულ დარბაზებში არავინ გალობს,
უსასოობა ვერაგულად დამიდარაჯდა
და დაკოჟრილი ხელისგულით მიფარავს თვალებს.

მე კი, ორგული, ძველ ოცნებებს უღვთოდ ვღალატობ,
რომ დავემალო ბედისწერის სასტიკ მარათონს.