ვენაცვალე ბებიას დამჭკნარ ხელის ფერებას
სადღაც მოგონებებში კვლავ ჭკუას რომ მარიგებს
ვენაცვალე ბაბუას გულის არდაბერებას
ასი ჭკუის რომ იყო ასჯერვე რომ გაგიგებს

მე რომ მიყვარს წინაპრის საფლავი და ხსენება
იმიტომ ვარ მდიდარი ჩემი წმინდა ლექსებით
მათზე დარდით ტირილით სახე დამესერება
ვარ პატარა ლერწამი მუხის მძლავრი ფესვებით

მათ მასწავლეს მე თუ რამ კარგი მიკეთებია
გასაჭირის უფსკრულზე მათ სულს შევეკითხები
ჩემი მესაიდუმლე იყო ტკბილი ბებია
ჩემი სახარებაა ბაბუს ბრძნული სიტყვები

გაუმარჯოს წინაპრის გაუცვეთელ სიწმინდეს
ოქროს სკივრში შენახულ ენას სარწმუნოებას
არ დავკარგავ საგანძურს რაც არ უნდა მიჭირდეს
სულს რომ ტანჯვის ბადენი სუროსავით მოებას

გაუმარჯოს ნათქვამ თუ გაუმხელელ სიყვარულს
ამ გრძნობით რომ ეს გული ბევრჯერ გაჩერებულა
შვილიშვილის მკლავებთან ცრემლად ნადენ სიხარულს
ბაბუა რომ მალულად ასჯერ ატირებულა