ზეცის ოთახი მოიკაზმა მთვარის მებელით,
დგება წყვდიადის უშორესი შავი ტრამალი,
ანდრეი ბელის შუბი მხვდება ვარ უვნებელი,
მგოსნების წრეში დუელია ახლა მტარვალი.

ლექსებს საკორტნად ვუზიარებ ყბაღია ყორნებს,
ზეცის პერანგზე ვარსკვლავია თეთრი ღილივით,
ყორე იშლება, მყარი სიტყვა ნგრევას აყოვნებს,
ჩემს ნატანჯ სახეს ენატრება ქორფა ღიმილი.

ნისლი დაჭრილ ცის შესახვევი თეთრი ბინტია,
ზღვის მაღლა სარტყელს გაუჟონავს სისხლი წითელი,
ბინდია მშრალი, გრძელ ცის მიღმა მზის ამინდია,
მთელი ცხოვრების კადრი ბრუნავს, დღეს უწინდელი.

ზამთარი ბუქავს,გზას აელვებს თეთრი ფიფქნარი,
მგოსნურ სიზმარში სიმართლეც დუღს მართლა ასეა,
ამთქნარებს დილა, სიო მღერის გზებზე ვით ქნარი,
მე მკვლელ სიცხადეს მაკარგვინებს ეს ფანტაზია.

თ.ჭახნაკია
2014წ