ვინღა მისმენდა, მე ლექსები ჩემთვის ვჩარხე და ხშირად ვაფრქვევდი დარდიანი რიხსა და პათოსს, და პოეზიამ როდესაც ღრმა ფიქრში ჩამხედა... მითხრა: შენ პოეტ, მე ლექსებად უნდა გაგფანტო. მე არ ვყოფილვარ კორიფე და სიბრძნით ტიტანი, ჩუმად ვუსვამდი შმაგ ტალღებში მეხოფე,ნიჩაბს, ვიყავი მხოლოდ ჩემი ნავის მხნე კაპიტანი მადლობა უფალს,რომ მებრძოლის ხმა მომანიჭა. ერთ დღეს უეცრად შევეფეთე ზღვისპირა ჯებირს, და ღმერთს ავხედე,ავხედე ცას, ავხედე ტატნობს, დღეს კი მლანძღავენ დემონური ხმით ალქაჯები, და ვერ ხვდებიან ამ ბრძოლებმა ვინ გამოადნო. ვინღა მისმენდა, მე ლექსები ჩემთვის ვჩარხე და ხშირად ვაფრქვევდი დარდიანი რიხსა და პათოსს, და პოეზიამ როდესაც ღრმა ფიქრში ჩამხედა... მითხრა: შენ პოეტ, მე ლექსებად უნდა გაგფანტო.
თ.ჭახნაკია 2014წ
ვერლიბრი
უბელო ქარმა ხის სარკმელი შემოამტვრია, ოთახი გაიბერა და კედლები დაიბზარა, გარეთ მარტია,ბნედიანი,უხასიათო. მიწას კი ზარავს ამღვრეული ღრუბლების ჩრდილი. ცა ატირდება და მგზნებარედ გადმოღვრის შმაგ თვალებიდან ვულკანივით ამომსკდარ ცრემლებს. მზე სხივებს მოხრის,სამყაროს წყვდიადი შთანთქავს ველური შიში გადამივლის მძვინვარე ტალღით სულზე მომხვდება დალეწილი ლექსის ნამტვრევი. მე ფინდიხი ვარ, ცხოვრება კი თოფის ლულა, მოგენატრებით, თქვენ უთუოდ მოგენატრებით ვინც მოხიბლულა ჩემი დაჩოქილი ლექსებით დაჩოქილი,ღმერთის,სამშობლოსა და პოეზიის წინაშე.
ჩემი პოეზია ფესვს ვერ გაიდგამს ამ საუკუნეში ლექსებს ჯალათები დაკლავენ ბასრი სიტყვებით, ღმერთმა დამსვა უკუნეთში,მე უნდა ვენთო და ჩემს ნაკვალევს ბევრი გაჰყვება სინათლისაკენ. 2014წ
ცა იღბლიანი
ბერწი ქალივით ნაღვლიანი ცა თვლემს ამაღამ, შავ-ბნელ ძაძებში,უმთვარეო და უვარსკვლავო, მშფოთვარე ჩრდილი უცახცახებს-კაეშნის დამღა, ბედზე მწყრალია აფსუსს ამბობს და უარს კვლავო, უარს ყოველგვარ ცხელ წვიმაზე მას სწამს სინათლის, წარმტაცი ბრწყინვის ღრუბლებში რომ აგვიანდება, არ სჯერა ბედის,მქისე ბედის,მკვდრებს რომ მიათვლის, სხივის ლანდს ნატრობს, მხნე ქალური აკვიატება, სიქუფრის წიაღს,ბნელშიც უჩანს ამშფოთვარება, ზეცა გადაღრღნის გაბრწყინების გამო ამ ლაგამს, ელავს, ციალებს გამომძვრალი ბნელში მთვარე და ცამ უკვე ტრფობის ვარსკვლავებიც გამოალაგა.
თ.ჭახნაკია 2014წ
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
9. ავტორი: თემო ჭახნაკია ჟანრი: პოეზია ჩემი შეფასება: 2
ძალიან კარგად წერ ..... ! ავტორი: თემო ჭახნაკია ჟანრი: პოეზია ჩემი შეფასება: 2
ძალიან კარგად წერ ..... !
8. საინტერესოა. ++ საინტერესოა. ++
7. რაიყო? ხო არ გეწყინა? რა კავშირის დასასრული? :დ ლიტსაიტია ეგ და თუ ორმხრივი არის მოსმენა არ გინდა რატო ტვირთავ? არ მომეწონა და გითხარი რაც არ მომეწონა ის, თუ გამოასწორებ შენ იცი, თუ არა და ჩემთვის ეგ პრობლემას არ წარმოადგენს ნამდვილად. ნუ აღიქვამ შეფასებას მძაფრად, იმუშავე და გამოგივა!!! რაიყო? ხო არ გეწყინა? რა კავშირის დასასრული? :დ ლიტსაიტია ეგ და თუ ორმხრივი არის მოსმენა არ გინდა რატო ტვირთავ? არ მომეწონა და გითხარი რაც არ მომეწონა ის, თუ გამოასწორებ შენ იცი, თუ არა და ჩემთვის ეგ პრობლემას არ წარმოადგენს ნამდვილად. ნუ აღიქვამ შეფასებას მძაფრად, იმუშავე და გამოგივა!!!
6. ცა იღბლიანი
ბერწი ქალივით ნაღვლიანი ცა თვლემს ამაღამ, შავ-ბნელ ძაძებში,უმთვარეო და უვარსკვლავო, მშფოთვარე ჩრდილი უცახცახებს-კაეშნის დამღა, ბედზე მწყრალია აფსუსს ამბობს და უარს კვლავო, უარს ყოველგვარ ცხელ წვიმაზე მას სწამს სინათლის, წარმტაცი ბრწყინვის ღრუბლებში რომ აგვიანდება, არ სჯერა ბედის,მქისე ბედის,მკვდრებს რომ მიათვლის, სხივის ლანდს ნატრობს, მხნე ქალური აკვიატება, სიქუფრის წიაღს,ბნელშიც უჩანს ამშფოთვარება, ზეცა გადაღრღნის გაბრწყინების გამო ამ ლაგამს, ელავს, ციალებს გამომძვრალი ბნელში მთვარე და ცამ უკვე ტრფობის ვარსკვლავებიც გამოალაგა.
სუსტი ლექსია, შევეცდები სათანადო არგუმენტებიც შემოგთავაზოთ: 1. მშფოთვარე ჩრდილი უცახცახებს- კაეშნის დამღა - დამღა, სტატიკას გულისხმობს, ის დაკრულია და ვერ იცახცახებს, ამიტომ, მოცახცახე ჩრდილთან ერთიან კონტექსტში ვერ მოიაზრება, თან ცა თუ უმთვარეო და უვარსკვლავოა, მაშინ საიდან გაჩნდა მისი "მოცახცახე ჩრდილი", ჩრდილის გაჩენას, მოგეხსენებათ, გარკვეული, თუნდაც მკრთალი შუქი ჭირდება. ჩემი აზრით, ასეთ "შავბნელ" ღამეში ცას ჩრდილი ვერ ექნებოდა... 2. "ბედზე მწყრალია, აფსუსს ამბობს და უარს კვლავო" - ამ პწკარში სამჯერ არის ბედის უარყოფა, თუ ეს მომდევნო სტრიქონებში ემოციის გასამძაფრებლად ჩაიფიქრა ავტორმა, სამწუხაროდ, ასეთი შედეგი ვერ მივიღეთ..."აფსუსს ამბობს" - ეს ფრაზაც, ვფიქრობ, არაპოეტურია... 3.წარმტაცი ბრწყინვის ღრუბლებში რომ აგვიანდება - მოკრძალებით მინდა შევახსენო ავტორს, რომ ღრუბელი არ ბრწყინავს, აქედან გამომდინარე, ვერც "წარმტაცი" იქნება აღნიშნული "ბრწყინვა"... 4 "სიქუფრის წიაღს ბნელშიც უჩანს ამშფოთვარება, ზეცა გადაღრღნის გაბრწყინების გამო ამ ლაგამს," - მოდით, განვიხილოთ ეს ორი სტრიქონიც: - თუ სიქუფრის წიაღია, მაშინ როგორ ჩნდება გაბრწყინება? ზეცა ღვთის საუფლოა, სულიც ზეცაში ადის,ზეცა გარკვეულად თავისუფლების სიმბოლოც არის და მას ვერანაირი ლაგამი ვერ ექნება, ამიტომ გაუმართლებლად მიმაჩნია ზეცის მხატვრული სახის აღნიშნულ კონტექსტში გამოყენება. ჩემი კეთილი რჩევაა, ლექსის აზრობრივ მხარეს მიაქციოთ ყურადღება, კარგ ლექსს აზრისა და ფორმის ჰარმონია ქმნის!!! ნუ შემომწყრებით ავტორო, ასეთი დაწვრილებითი ანალიზისთვის, მე მხოლოდ აზრი გაგიზიარეთ, მიუხედავად ჩემი არც თუ პატარა ასაკისა, არაერთხელ მიმიღია და გამითვალისწინებია ჩემზე გამოცდილთა რჩევა-დარიგება... კეთილი სურვილებით!!! ცა იღბლიანი
ბერწი ქალივით ნაღვლიანი ცა თვლემს ამაღამ, შავ-ბნელ ძაძებში,უმთვარეო და უვარსკვლავო, მშფოთვარე ჩრდილი უცახცახებს-კაეშნის დამღა, ბედზე მწყრალია აფსუსს ამბობს და უარს კვლავო, უარს ყოველგვარ ცხელ წვიმაზე მას სწამს სინათლის, წარმტაცი ბრწყინვის ღრუბლებში რომ აგვიანდება, არ სჯერა ბედის,მქისე ბედის,მკვდრებს რომ მიათვლის, სხივის ლანდს ნატრობს, მხნე ქალური აკვიატება, სიქუფრის წიაღს,ბნელშიც უჩანს ამშფოთვარება, ზეცა გადაღრღნის გაბრწყინების გამო ამ ლაგამს, ელავს, ციალებს გამომძვრალი ბნელში მთვარე და ცამ უკვე ტრფობის ვარსკვლავებიც გამოალაგა.
სუსტი ლექსია, შევეცდები სათანადო არგუმენტებიც შემოგთავაზოთ: 1. მშფოთვარე ჩრდილი უცახცახებს- კაეშნის დამღა - დამღა, სტატიკას გულისხმობს, ის დაკრულია და ვერ იცახცახებს, ამიტომ, მოცახცახე ჩრდილთან ერთიან კონტექსტში ვერ მოიაზრება, თან ცა თუ უმთვარეო და უვარსკვლავოა, მაშინ საიდან გაჩნდა მისი "მოცახცახე ჩრდილი", ჩრდილის გაჩენას, მოგეხსენებათ, გარკვეული, თუნდაც მკრთალი შუქი ჭირდება. ჩემი აზრით, ასეთ "შავბნელ" ღამეში ცას ჩრდილი ვერ ექნებოდა... 2. "ბედზე მწყრალია, აფსუსს ამბობს და უარს კვლავო" - ამ პწკარში სამჯერ არის ბედის უარყოფა, თუ ეს მომდევნო სტრიქონებში ემოციის გასამძაფრებლად ჩაიფიქრა ავტორმა, სამწუხაროდ, ასეთი შედეგი ვერ მივიღეთ..."აფსუსს ამბობს" - ეს ფრაზაც, ვფიქრობ, არაპოეტურია... 3.წარმტაცი ბრწყინვის ღრუბლებში რომ აგვიანდება - მოკრძალებით მინდა შევახსენო ავტორს, რომ ღრუბელი არ ბრწყინავს, აქედან გამომდინარე, ვერც "წარმტაცი" იქნება აღნიშნული "ბრწყინვა"... 4 "სიქუფრის წიაღს ბნელშიც უჩანს ამშფოთვარება, ზეცა გადაღრღნის გაბრწყინების გამო ამ ლაგამს," - მოდით, განვიხილოთ ეს ორი სტრიქონიც: - თუ სიქუფრის წიაღია, მაშინ როგორ ჩნდება გაბრწყინება? ზეცა ღვთის საუფლოა, სულიც ზეცაში ადის,ზეცა გარკვეულად თავისუფლების სიმბოლოც არის და მას ვერანაირი ლაგამი ვერ ექნება, ამიტომ გაუმართლებლად მიმაჩნია ზეცის მხატვრული სახის აღნიშნულ კონტექსტში გამოყენება. ჩემი კეთილი რჩევაა, ლექსის აზრობრივ მხარეს მიაქციოთ ყურადღება, კარგ ლექსს აზრისა და ფორმის ჰარმონია ქმნის!!! ნუ შემომწყრებით ავტორო, ასეთი დაწვრილებითი ანალიზისთვის, მე მხოლოდ აზრი გაგიზიარეთ, მიუხედავად ჩემი არც თუ პატარა ასაკისა, არაერთხელ მიმიღია და გამითვალისწინებია ჩემზე გამოცდილთა რჩევა-დარიგება... კეთილი სურვილებით!!!
5. ცა იღბლიანი თავიდან სონეტი მეჩვენა და თავიდანვე სონეტისთვის განვეწყვე ალბათ ამიტომ ბოლოში რაღაც დამაკლდა, რაღაც ფინალს ითხოვს თითქოს ( ჩემი პირადი შთაბეჭდილებაა). აფსოლუტურად ვეთანხმები ნემეზიდა ნემეს, შენ საკუთარი ხელწერა გაქვს, რაც ჩემი აზრით ძალიან მნიშვნელოვანია... რაც შეეხება ვერლიბრს, კარგი ვერლიბრის შექმნა მართლა ძალიან რთულია, პირადად ჩემთვის ასეა. საერთო ჯამში მომეწონა, ყოველთვის, რაღაც შენებური მუხტი მოგაქვს... ცა იღბლიანი თავიდან სონეტი მეჩვენა და თავიდანვე სონეტისთვის განვეწყვე ალბათ ამიტომ ბოლოში რაღაც დამაკლდა, რაღაც ფინალს ითხოვს თითქოს ( ჩემი პირადი შთაბეჭდილებაა). აფსოლუტურად ვეთანხმები ნემეზიდა ნემეს, შენ საკუთარი ხელწერა გაქვს, რაც ჩემი აზრით ძალიან მნიშვნელოვანია... რაც შეეხება ვერლიბრს, კარგი ვერლიბრის შექმნა მართლა ძალიან რთულია, პირადად ჩემთვის ასეა. საერთო ჯამში მომეწონა, ყოველთვის, რაღაც შენებური მუხტი მოგაქვს...
4. მახსოვს ამ ბიჭის რეაქცია ჩემგან მისი ლექსის კრიტიკაზე. თუმცა, როგორც ჩანს, მხოლოდ ჩემს კრიტიკას არ აღიქვამს მძაფრად :)
მახსოვს ამ ბიჭის რეაქცია ჩემგან მისი ლექსის კრიტიკაზე. თუმცა, როგორც ჩანს, მხოლოდ ჩემს კრიტიკას არ აღიქვამს მძაფრად :)
3. სალვადორ ერთი კომენტარით შემოვიფარგლები აქ:) ვერლიბრს,ვერბლანს,პროზლიბრსა და კონვენციურ ლექსს მჯერა,რომ ერთმანეთიდან ანსხვავებ.რომელი უფრო ძნელი დასაწერია ეგ კონკრეტულ ავტორზეა დამოკიდებული და ასე ზერელედ თქმას მოერიდე.
დანარჩენი იუმორია.კავშირის დასასრული. სალვადორ ერთი კომენტარით შემოვიფარგლები აქ:) ვერლიბრს,ვერბლანს,პროზლიბრსა და კონვენციურ ლექსს მჯერა,რომ ერთმანეთიდან ანსხვავებ.რომელი უფრო ძნელი დასაწერია ეგ კონკრეტულ ავტორზეა დამოკიდებული და ასე ზერელედ თქმას მოერიდე.
დანარჩენი იუმორია.კავშირის დასასრული.
2. ჩემი პოეზია ფესვს ვერ გაიდგამს ამ საუკუნეში ლექსებს ჯალათები დაკლავენ ბასრი სიტყვებით, ღმერთმა დამსვა უკუნეთში,მე უნდა ვენთო და ჩემს ნაკვალევს ბევრი გაჰყვება სინათლისაკენ......ეს გამოვარჩიე.
რა მთავარია,შენ შენ ხარ_გაქვს საკუთარი ხელწერა,კარგი სახეები და რითმები. წარმატებებს გისურვებ + + ჩემი პოეზია ფესვს ვერ გაიდგამს ამ საუკუნეში ლექსებს ჯალათები დაკლავენ ბასრი სიტყვებით, ღმერთმა დამსვა უკუნეთში,მე უნდა ვენთო და ჩემს ნაკვალევს ბევრი გაჰყვება სინათლისაკენ......ეს გამოვარჩიე.
რა მთავარია,შენ შენ ხარ_გაქვს საკუთარი ხელწერა,კარგი სახეები და რითმები. წარმატებებს გისურვებ + +
1. ვერლიბრი ____ იმაზე ძნელი დასაწერია ვიდრე კლასიკური ლექსი, ამიტომაც ავტორს ვურჩევ, რომ უფრო მეტი წაიკითხოს ვერლიბრის შესახებ და მერე უწოდოს ტექსტს პოეზიის ჟანრი,
ტექსტი ისეა აწყობილი, რომ 1-2 საუკუნის წინ დაწერილი გეგონება, ესეც ბევრად ასუსტებს. ვერლიბრი ____ იმაზე ძნელი დასაწერია ვიდრე კლასიკური ლექსი, ამიტომაც ავტორს ვურჩევ, რომ უფრო მეტი წაიკითხოს ვერლიბრის შესახებ და მერე უწოდოს ტექსტს პოეზიის ჟანრი,
ტექსტი ისეა აწყობილი, რომ 1-2 საუკუნის წინ დაწერილი გეგონება, ესეც ბევრად ასუსტებს.
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|