სულში მოგონების ბორგავს აგონია,
ქარი ფოთოლცვენით ხეებს შეურაცხყოფს,
სივრცე უკარებო ღია ვაგონია,
მთვარე, უკარება, მოჰგავს შეურაცხადს.

ფიქრი მეტანება ისევ უნიათო,
ლექსი გაუსაძლის განცდებს ანიავებს_
სხვისი მარტოობის სენი ჰგონიათო
ბოდვა, ჩვეულებრივ, ამ ადამიანებს.

ირგვლივ აღარავინ რამის გამგონეა,
ღამის უფერადო სიზმრებს ვაყურადებ,
ჩემი უკვდავებაც გამონაგონია,
როგორც ცისარტყელა ცისფერ სახურავზე...