* * *
წვიმს...
ფანჯარაში ვუყურებ გოგოს...
გოგოს - რა გოგოს...
გოგოს - თან როგორს...
გოგო თავის მხრივ უყურებს ლოგინს
და ვეღარ უძლებს წვიმას
და ლოდინს...
წვიმს...
ფანჯრებს შორის მდინარედ მოდის.
როდის გადიღებს, ნეტავი, როდის.
მისი ლოგინი თბილია, თბილი...
აჰა, გაიხსნა პერანგის ღილი...
სინათლე ჩაქრა.
საშინლად წვიმს...
ნეტავი სიზმრად ვის ნახავს, ვის...

* * *
წვიმს...
და წვიმს...
და წვიმს...
წვიმის წვეთები ჩვენს განშორებას გლოვობენ საწყლად.
... და ჩემი გრძნობაც ამ წვიმასავით
დაიწყო,
მაგრამ ვერაფრით დაცხრა.
ჩემს ოცნებებსაც ცრემლები სცვივა
და შენზე დარდი აღარ მასვენებს.
ზეციდან გლოვით ჩამოდის წვიმა
და შენსა და ჩემს მიწას ასველებს

* * *
მან დააპირა წვიმასთან ცეკვა.
მას საოცარი სახელი ერქვა.
ის გამოვიდა სახლიდან მარტო.
ის წვიმის გარდა არავის დარდობს
და ეუბნება თითქოს: "შენი ვარ,
მოდი
და ისევ ავიდეთ მზემდე,
მე ამ მიწაზე ღმერთს დავრჩენივარ
სამოთხის ბაღის დაკარგვის შემდეგ"
ცეკვავდა,
წვიმის წვეთები ურჩად
ეფინებოდა ოქროსფერ თმაზე,
საღამო იყო.
ეძინა ქუჩას
და ვერ ისმენდა დაწყვეტილ ფრაზებს.