რასაც არ ვამბობ, ორჯერ მეტს ვიტევ,
რასაც არ ვიმჩნევ- ჩემს შიგნით ვწიკავ,
გულჩათხრობისთვის ნუ შემომიტევთ,
მთლად ნუ ჩამათხრობთ, მთლად ნუ გამწირავთ...

რასაც მივხვდები, ბევრად მეტს ვცდები,
რასაც შევიძენ, უფრო ბევრს ვფლანგავ,
ჩემს გამოკვლევას ნუ შეეცდებით,
დასკვნებით მაინც ვერ შემომფარგლავთ..

რაც სხივებს ვხედავ, ორმაგ დარდს ვითვლი,
კოპწია გრძნობებს კბილით ვერ ვიცავ,
თუმც საყვედურებს ნუ შემომითვლით,
ჩემი ხვედრისთვის მე ნუ გამკიცხავთ..

რასაც ღიმილის სამკაულს ვიხდენ,
იმდენს ცრემლების ცივ წვნიანს ვისხავ,
თქვენდამი იმედს ნუღარ წამიხდენთ,
უმწეობისთვის, გთხოვთ, ნუ შემრისხავთ..

მე ნიღბოსნობის არ მივსდევ მოდებს,
ვწერ, რადგან განცდებს აღარ სურთ მოცდა,
მხოლოდ ის მინდა, ჩემი გესმოდეთ,
იმის, რაც ახლა ლექსად წამომცდა..

თუმცაღა, იქნებ ვაჭარბებ კიდეც
რითმის კაპრიზის მორჩილი მართვით,
ამ მეტიჩრობის და გადამკიდე
ეს ლექსი ხუმრობად ჩამომართვით..