ასეთი ექო რომ არ ჰქონდეს მაგ შენს ნაბიჯებს
სწრაფს და მიმამავალს, პერსპექტივით -არდაბრუნების.
ასეთი მყარი რომ არ გქონდეს მიწა  ფეხებქვეშ,
როცა მიდიხარ.
არ მომიწევდა მეც დახშობა ხელით ყურების,
რომ არ გამეგო ნაბიჯების აშლა ქვიშებად,
ქარიშხლებად და სამუმებად
ჩემს ჩამხშვალ გულში.

შენ კი მიდიხარ.
სულ ერთია-სხვასთან,
თუ მარტო.
ახლა მხოლოდღა იმას ვდარდობ-
ასეთი ექო რომ არ ჰქონდეს მაგ შენს ნაბიჯებს.

ჩაიარე საფეხურები.
ოთახში შენი გაქცეული ლანდის სუნი დგას.
ოთახში ღამე იბზარება ჩემი სუნთქვიდან.
ოთახში ახლა ათასობით შეშლილი სახლობს;
ათას ნაწილად დავიშალე. ათას სულელად.
ჩაათავე საფეხურები.

კადრს უკან ვახვევ:
თვალებიდან მდიან სიტყვები.
შენ ამას ტირილს ეძახი და ისე გარბიხარ,
რომ ვეღარც ვასწრებ თვალის გახელას.
საუბარიო შენთან არის შეუძლებელი -
მსაყვედურობ ცრემლების გამო.
მე კი, თვალთაგან გადმომდიან სწორედ სიტყვები...
რომლებიც ვერ ვთქვი...
... ასეთი ექო რომ არ ჰქონდეს მაგ შენს ნაბიჯებს-
სწრაფს და მიმამავალს, პერსპექტივით -არდაბრუნების.