წერდნენ, წერენ, ერჩივნათ და ერთმანეთსაც ჯობდნენ,
ეხლა კიდე დრო მოვიდა უფრო დროზე,
და მეც დავწერ ჩემს პატარა ნოველებს,
არ გავწირავ მშრომელებს,
და პოეტებს არ დავარქმევ - იმ სტრიქონის მომენტებს,
და თუ ვინმე გუშინ იყო მონა ყმის,
ერთადერთი პოეტი ვარ მომავლის...

თუკი რა კი და რა ან სიტყვა,
განა სხვა ან განა ვინ რა,
სიტყვა და წერა იცვლება დროში,
სიმბოლო, როგორც იყო წარსულში,
თითქოს დრო უკვე ამოიწურა,
და უკვე იწყებს უკან სიარულს,
თუ რამე გითქვამს - გრცხვენოდეს,
მე მომისმინე, გჯეროდეს,
და სანამ ვინმე გესროდეს,
ერთადერთი პოეტი ვარ მომავლის...

ხომ ჯობდა გაგცინებოდა მაშინ, და არ გეტირა, ხომ ჯობდა?!
რომ გეთქვა ერთხელ მაპატიევი, კახურად მაინც, ხომ ჯობდა?!
რომ არ დაგეწყო ლექსების წერა, გესწავლა კარგად დაკვრა ან სმენა,
რომ არ გეტკინა დედასთვის გული, გეტკინა სხვისთვის ხომ ჯობდა?!
არ ჯობდა ძმაო? არ გატყდე მიდი, არ თქვა არასდროს არც ხო არც არა,
თქვი, რომ არვიცი, პირველად მესმის და თქვი, რომ შეძლებ, მე ძალა მერჩის,
შეგრჩება შენც და სხვას შენს მოსვლამდის,
მე პოეტი ვარ მომავლის...